દિલધડક સ્ટોરી નિધિ (નન્હી કલમ) રસપ્રદ વાતો લેખકની કલમે

પ્રાણી પ્રેમને વ્યક્ત કરતી એક લાગણી સભર વાર્તા ”ગોલ્ડી” ભાગ-૧ વાંચવાનું ભૂલતા નહીં, તમારા હૃદયને જરૂર સ્પર્શી જશે

મારી મોસ્ટ ફેવરિટ જગ્યા, હું ફ્રી હોઉં ત્યારે ત્યાં જ જોવા મળું. સરસ મજાની, ઝરૂખા જેવી એક જણ શાંતિથી બેસી શકે અને બે જણને પણ સમાવી શકે એવડી એ મારા ઘરની બારી. રોજિંદા કામ જેવું જ એ પણ મારું કામ જ છે. કંઈક અલગ જ શાંતિનો અનુભવ થાય મને ત્યાં. ક્યારેક કોઈને હસતાં-રમતાં જોઉં, ક્યારેક કોઈના ઝગડાની પણ મજા લઉં. ક્યારેક લીલા પોપટ ગણું તો ક્યારેક ખિસકોલીઓની રમત જોઉં.

Image Source

આજે પણ હું મારા એ જ અગત્યના કામમાં ખોવાયેલી હતી. સામેના બંધ પડેલા મકાન પાસે એક ટ્રક આવીને ઉભું રહ્યું. મને આજે રોજ કરતાં કંઈક નવું જોવાનો અવસર મળી ગયો. પહેલા એમાંથી એક ભાઈ ઉતર્યા. અંદરથી કોઈકની પાસેથી નાનકડી ઢીંગલીને ઉચકીને નીચે મૂકી. એ પણ મારા જેમજ બધે ફાંફાં મારતી ચાલવા લાગી. ત્યાં ટ્રકમાં બેઠેલા કોઈએ બૂમાંબૂમ કરી મૂકી, ”અરે, ધ્યાન તો રાખો, ઓલી વઇ ગઈ.” તરત જ એક બહેન ઉતર્યા. મને સામે બારીએ બેઠેલી જોઈ, થોડું મલકયાં અને ઝડપથી એ ઢીંગલીને ઉચકી લીધી.

વારાફરતી બધો સામાન ઉતરવા લાગ્યો. સાથે આવેલા બીજા ત્રણ જણાંએ ફટાફટ એ કામ હાથમાં લઈ લીધું હતું. ઘડીકમાં તો બધું ગોઠવાઈ ગયું. આજથી એક નવું જોવા-જાણવા મળશે એ જિજ્ઞાસાએ ખુશ થતી હું પણ મારા બીજા કામે લાગી.

હવે તો આ રોજનું હતું. આખો દિવસ હું એ ઢીંગલીને એના આંગણામાં રમતી અને એની મમ્મીને પોતાની પાછળ દોડાવતી જોતી રહેતી. સાંજે સોસાયટીના દસેય ઘરની બધી સ્ત્રીઓ પોતપોતાના બાળકોને લઇ નજીકના બગીચે બધાની આઘીપાછી કરવા ભેગી થતી. ત્યાં હવે એ ઢીંગલીની સાથે રમવા હું પણ જતી.

Image Source

એ ઢીંગલી-પાંચ વર્ષની હની મને બહુ ગમતી. ધીમે ધીમે એના મમ્મી કોશાઆંટી સાથે પણ અમારે સારા સંબંધ થઈ ગયા. હવે તો હું એમના ઘરે પણ હની સાથે રમવા જતી તો ક્યારેક હનીને મારા સિંહાસન પર બેસાડવા લઇ આવતી. અને મારી જેમ જ બધુ અવનવું શીખવાડવાનો ને બતાવવાનો પ્રયત્ન કરતી રહેતી.

મારા ઘરમાં બધા મને ક્યારેક ”ગાંડી છે આ તો” કહેતા તો ક્યારેક ”ઉછીનું લેવાની આદત છે આને” એમ કહી દેતાં. ખોટું તો નહીં જ કહેતા હોય, કેમ કે બીજા બધાની જેમ હું બધું જ સાહજિક રીતે સ્વીકારી નથી શકતી. કોઈની તકલીફને કો’ક જ સમજી શકે, જ્યારે હું એને અનુભવી શકતી. જાણે કે એ તકલીફ મારા પર જ વીતતી હોય !
બારીએ બેઠાં બેઠાં ”કેટલા પોપટ કઈ બાજુથી આવ્યા ?”, ” કયો કોની સાથે આવ્યો ?”… એ બંને વચ્ચેના સંબંધ સુદ્ધાં હું મનોમન નક્કી કરી લેતી. તો ખિસકોલીઓમાં પણ, ”કઇ ખિસકોલી બાજકણી છે”, ”કઇ કોને ખાવા નથી દેતી…” તો કઈ કોની પાછળ લટ્ટુ છે એવા (બીજાની નજરમાં વાહિયાત) વિચારો કર્યા કરતી. ક્યારેક ખિસકોલીઓને હેરાન કરતાં કાગડાને ભગાડવા ટેબલ અને ડંડો લઇને જ્યાં સુધી એ ખરેખર ત્યાંથી દૂર ઉડી ના જાય ત્યાં સુધી બહાર પહેરો ભરતી. સોસાયટી બહાર ફરતાં કૂતરાઓને પણ મેં નામ આપેલાં. પણ એમને ખવડાવવા-પીવડાવવા માટે બધાએ મારો વિરોધ કરેલો એટલે સવારે કોલેજ જતી વખતે હું સોસાયટીના દરવાજા પાસે બિસ્કિટ ખવડાવી દેતી.

હનીને પણ મારી દોસ્તી ફાવી ગઈ હતી. મને પણ એ નિર્દોષ ઢીંગલી સાથે રમવાની ખૂબ જ મજા પડતી. કોશાઆંટીને પણ મારી જેમ ગલુડિયા બહુ ગમતાં. એકવાર સાંજે બગીચાની મિટિંગમાં એમણે નક્કી કર્યું કે જો સોસાયટીના બધા ટેણીયાઓ થોડી-થોડી જવાબદારી લેતાં હોય, તો એક ગલુડિયું ખરીદવું. છોકરાઓને તો પૂછવાનું હોય જ નહીં ! એ બધાએ તો મોટાઓના નિર્ણય આવવાના પહેલા જ હકારો ભણી દીધો.

Image Source

લગભગ અઠવાડિયા પછી કોશાઆંટી અને વિપુલઅંકલ એક મસ્ત મજાનું લાબ્રાડોર બ્રિડનું એક નાનકડું ગલુડિયું લઇ આવ્યા. હજુ એ બચ્ચું પૂરું ચાલતાં પણ નહોતું શીખ્યું. બે ડગલાંમાં તો ગબડી પડતું. એકદમ મોટા રુછાવાળું ચમકીલા ગોલ્ડન કલરના એ રમકડાનું નામ અમે પડ્યું, ”ગોલ્ડી”.

ગોલ્ડીના આવવાની ખુશીમાં રાત્રે નાનકડી ઉજવણી રાખવામાં આવી. બધાના ઘરેથી સહિયારો ફાળો ઉઘરાવ્યો અને નાસ્તા-કોલડ્રિન્કની વ્યવસ્થા કરવામાં આવી. આજથી ગોલ્ડીને સોસાયટીનું સભ્ય અને હનીના ભાઈ તરીકે ઓળખવાનું નક્કી થયું.

મોટા-નાનાં બધાને જ મજા પડવા લાગી. ગમે ત્યારે જેની પાસે ટાઈમ હોય એ રમાડવા લઇ જતું. રાત્રે સુવા માટે જ એ હનીના ઘરે આવતું. ગોલ્ડી પણ હવે બધાને ઓળખતું થઈ ગયું હતું. ધીમે ધીમે ચાલતા અને પછી તો દોડતાં પણ શીખી ગયું. એનું ધ્યાન રાખવા માટે સોસાયટીના વોચમેનને અલગથી પગાર વધારો કરી આપવામાં આવ્યો. બધાએ એના ખાવા-પીવાની, સવારે બહાર લઈ જવાની બધી જવાબદારીઓ વહેંચી લીધી હતી. ગોલ્ડી હવે બધા જ ભૂલકાઓનો ભાઈબંધ અને બધી જ ઢીંગલીઓનો ભાઈ બની ગયો.

હોળી હોય કે દિવાળી, એની સાથે ઉજવાય એ રીતે જ તૈયારીઓ થતી. હોળીમાં બધાની સાથે એ પણ રંગે રંગાતો અને સાંજે પાણી આવે ત્યારે એ પણ મસ્તીથી ન્હાતો. દિવાળીમાં ફાટકડાથી બહુ બીક લાગતી એને. એના લીધે અવાજવાળા ફટાકડા સોસાયટીમાં આવતા જ બંધ થઈ ગયા. નવરાત્રીમાં એ માતાજીના ફોટા સામે બેસી રહેતો. આજુબાજુ બધા ગરબે રમતા ખેલૈયાઓને જોયા કરતો. રક્ષા બંધનમાં તો બધી જ ઢીંગલીઓ એને રાખડી બાંધતી અને કોશાઆંટી પણ ગોલ્ડી તરફથી બધાને ચોકલેટો આપતા. હવે તો એ નાના-મોટાં કામ કરતાં પણ શીખી ગયો હતો. ડાહ્યા ડમરા છોકરાની જેમ બધાની વાત પણ માનતો. ક્યારેક રિસાઈને ખોટે-ખોટું માન મેળવવાની પણ સમજ પડતી એને.

Image Source

હું ક્યારેક મારા ઝરૂખેથી એને રમતાં જોઈ વિચારતી રહેતી, ”ગોલ્ડી કેટલું લકી છે કે અહીં આવ્યું અને એની જિંદગી સુધરી ગઈ.” આવ્યું ત્યારે મને એ વાતનું દુઃખ હતું કે ગમે તેમ તોય એ એની મા થી વિખૂટું પડીને આવ્યું છે. ”એમને શુ લાગણીઓની સમજ નહીં હોય ?” ”એને મમ્મીની યાદ નહીં આવતી હોય ?”, ” એની મમ્મી પણ એને યાદ કરતી જ હશે ને ?” પછી જાતે જ મન પણ વાળી લેતી , ”જે થયું એ સારું જ થયું કેમ કે જો ગોલ્ડી અમારી પાસે નહીં તો બીજા કોઈ પાસે તો જવાનું જ હતું. ત્યાં કદાચ અમારા બધા જેવા સાથીઓ એને ના મળી શકતાં.”

ભગવાન બધું જ બધાને નથી આપી શકતા, પરંતુ અમને ગોલ્ડી આપીને, એની અને અમારી જિંદગીમાં બહુ જ બધી ખુશીઓ ભરી દીધી એજ પૂરતું છે અમારા માટે. એને એની મમ્મીથી વિખૂટો કર્યો પણ સામે આટલો મોટો પરિવાર મળ્યો. અને બધા જ દિલથી એની કાળજી લેતાં. રાત્રે દાદા-દાદીઓ સાથે આંટો મારવાનું પણ એને ખૂબ જ ગમતું. સોસાયટીના દરેકે દરેક સભ્યને એણે પોતાની માયા લગાડી દીધી હતી.

દિવસો વીતતાં ગયા. ગોલ્ડી હવે મોટું થઈ ગયું હતું. બધા ટેણીયાઓ મોટાં થઇ ગયા હતાં. વડીલો હવે ગોલ્ડીથી ક્યારેક કંટાળતા. બધાની સાથે મસ્તી કરતાં-કરતાં, એ પણ મસ્તીખોર થઈ ગયું હતું. ક્યારેક એનાથી કોઈ નુકસાન પણ થઈ જતું. પહેલા પણ થતું જ હતું પણ નાનું હતું એટલે એના નુકસાન કરવા ઉપર પણ બધા એની મજા લેતા, પણ હવે એ જ વાત પર બધાને ગુસ્સો આવતો.

Image Source

રોજની જેમ આજે પણ સાંજે અમે બધા બગીચે ભેગા થયા. સ્ત્રીઓ વચ્ચે કોઈ અજુગતી ચર્ચા ચાલી રહી હતી. એમણે અમને બધાને થોડું દૂર રમવા કહ્યું. ગોલ્ડી સાથે બધા જ રમવામાં મશગુલ થઈ ગયા. પણ મારી નજર એ ચર્ચામાં અટવાઈ. દૂરથી કાંઈ જ સાંભળી શકતી નહોતી, પણ બધાના ચહેરાના હાવભાવ ઉપરથી કોઈ ગંભીર ચર્ચા-વિચારણાં ચાલી રહી હોય એવું લાગ્યું.

એ પછીના ચાર-પાંચ દિવસ સુધી એ ચર્ચા ચાલી. મારા પૂછવા પર પણ કોઈ જવાબ આપી રહ્યું નહોતું. રાત્રે સોસાયટીના પુરુષ સભ્યો પણ હવે એ ચર્ચામાં જોડાયા હતા. મને હવે એ જાણ્યા વગર નહીં રહી શકાય એવું લાગતા, બીજા દિવસે બગીચેથી આવીને હું હનીને રમાડવા એના ઘેર જ રોકાઈ. ગોલ્ડી બધા સાથે બહાર જ રમતું હતું. થોડીવાર પછી વાત કઢાવવાના ઘણાં પ્રયત્ન પછી કોશાઆંટીને મેં પૂછી જ લીધું. થોડી આનાકાની કર્યા પછી એમણે કહ્યું, ”ગોલ્ડીનું શું કરવું એ વિચારીએ છીએ.”સાંભળતાં જ મારી અંદર કંઈક ટુકડે ટુકડા થઈ વિખેરાઈ ગયું. ત્યાં મમ્મીએ બૂમ પાડી બોલાવી લીધી એમાં વાત અધૂરી જ રહી ગઈ.

થોડા દિવસમાં મારા માટે એક સારા ઘરનું માંગુ આવ્યું. છેલ્લે આવેલા બધા જ માગાની સરખામણીએ મારા પપ્પા-મમ્મીને આ ઘર વધારે જ યોગ્ય લાગ્યું. અમારા બંનેની મિટિંગ ગોઠવાઈ, આકાશ સાથે વાત કરતાં જાણવા મળ્યું કે એ પણ મારી જેમ જ લાગણીશીલ અને સમજદાર વ્યક્તિ છે. એ પછીની પાંચ-છ મિટિંગ પછી મારી અને આકાશની સંમતિ સાથે આ સંબંધની સ્વીકૃતિ થઈ અને છ મહિનામાં લગ્ન લેવાનું નક્કી થયું.

Image Source

વધુ આવતા અંકે…
જો તમને પણ આ વાર્તા ગમી હોય અને તમે પણ બીજા ભાગની આતુરતાથી રાહ જોઈ રહ્યા હોય તો કોમેન્ટ કરી અને વાર્તા વિશે જરૂર જણાવજો, જેથી વહેલી તકે અમે તમારા સુધી વાર્તાનો બીજો ભાગ પણ પહોચાવી શકીએ. આભાર!!
Author: Nidhi “Nanhi Kalam” GujjuRocks Team તમે આ લેખ GujjuRocks ના માધ્યમથી વાંચી રહ્યા છો,આવી જ રીતે રોજિંદા જીવનમાં ઉપયોગી હોય એવી લાગણીસભર વાર્તાઓ, સ્વાસ્થ્યવર્ધક માહિતી, બોલીવુડની ખબરો, ધાર્મિક વાતો, રેસિપી તથા અન્ય રસપ્રદ માહિતીઓ મેળવવા માટે ગુજરાતીઓનું લોકપ્રિય ફેસબુક પેજ GujjuRocks લાઈક કરી જોડાઓ તથા હવે અમારા દરેક જોક્સ-સુવિચાર સીધા તમારા મોબાઈલમાં મેળવવા માટે અમારી મોબાઈલ એપ અહીં ક્લિક કરીને ડાઉનલોડ કરી લેજો GujjuRocks Mobile App.