દિલધડક સ્ટોરી નારી વિશે મુકેશ સોજીત્રા રસપ્રદ વાતો લવ-સ્ટોરી લેખકની કલમે

“અને માધવી સફરજન લઇ ગઈ”- અમુક છોકરીઓ રાજયોગ લઈને જન્મી હોય છે… એક દિલચસ્પ કહાની વાંચવાનું ચૂકતા નહી

છાયાનો મોબાઈલ રણકી ઉઠયો!! રીંગટોન ઉપરથી જ છાયાને ખ્યાલ આવી ગયો કે એની બહેનપણીમાંથી જ કોઈકનો કોલ છે. છાયા રસોઈ બનાવતી હતી. મોબાઈલ દીવાનખંડમાં હતો. ચાર્જીંગમાં હતો. આધુનિક મકાનમાં અને ખાસ કરીને સુરતમાં ગમે તેટલા રસોડા મોટા હોય પણ ચાર્જીંગ પોઈન્ટનો અભાવ હોય છે. છાયાના ઘરવાળા અમિતે મોબાઈલ હાથમાં લીધો અને ડિસ્પ્લે તરફ જોઇને કહ્યું.

“છાયા તારી ડાર્લિંગ નંબર ત્રણનો ફોન છે” હાથમાં સરગવાની શીંગ સાથે છાયાએ મોબાઈલનો ફોન કાને લગાવીને પાછી રસોડામાં જઈને સરગવાના ટુકડા કરવા લાગી. આજે અમિતને કારખાનામાં રજા હતી અને એને ભાવતી સરગવાની કઢી છાયા બનાવતી હતી.

“હેલ્લો ડાર્લિંગ કેમ છો??” સામે છેડેથી જલ્પા બોલતી હતી.
“સુપર ફાઈન ડાર્લિંગ!! કેમ આજે અચાનક જ તને મારી યાદ આવી ગઈ. આજ જો તે ફોન ના કર્યો હોતને તે તારે ઘરે આવીને તને બરાબરની લેવાની હતી. આજે અમિતને રજા છે એટલે સાંજના તારા ઘર બાજુ આવવાનું ગોઠવવાના જ હતા.” બનાવટી ગુસ્સો કરતાં છાયા બોલી. આમેય બનાવટી ગુસ્સામાં ગુસ્સો ઓછો અને સ્નેહ વધુ હોય છે!!“અરે તને એક સમાચાર આપવાના હતા!!?? તને કઈ ખબર છે?? માધવીનું ગોઠવાઈ ગયું છે. કાલે બપોરે સગપણ છે. દેશમાં જ રાખ્યું છે સગપણ મનેય અત્યારે જ ખબર પડી પલ્લવીનો ફોન આવ્યો ત્યારે!! બોલ નહિ તને કે નહિ મને!! નહિ કલ્પનાને કે નહિ વિનાલીને કોઈને આમંત્રણ નથી આપ્યું માધવીએ!! આપણે ચારેય મૂરખની સરદારો હતી કે એની વગર પાણીનો ગ્લાસ ગળે નહોતો ઉતરતો. આપણા ચારેયના સગપણની વાતથી માંડીને રૂપિયો નાળીયેર, ચાંદલામાંને લગ્નમાં માધવીને આપણે ભેગી રાખી અને અંતે એણે આવું કર્યું!! પછી તો મેં અત્યારે જ એને ફોન કર્યો તો ગલ્લા તલ્લાં કરવા લાગી કે અચાનક જ ગોઠવાયું છું. સાદાઈથી ગોઠવ્યું છે. કુટુંબમાં પણ બધાને નથી કીધું. તમને કહેવું હતું પણ ભુલાઈ ગયું. તમે બધીયું સુરત છો. ફોન કરું તો આવોય ખરી પણ અત્યારે ભાડા કેટલા વધી ગયા છે. આવવા જવાના જ હજાર રૂપિયા થાય. સમય પણ ના હોય. લગ્ન લગભગ ઉનાળામાં છે એ વખતે હું રૂબરૂ કંકોતરી દેવા આવવાની છે. બોલ માધવી સાવ આવી નીકળશે એની મને ખબર નહોતી” જલ્પા બોલતી હતી. જલ્પાએ બોલવાનું પૂરું કર્યું એટલે છાયા શરુ થઇ.

“આપણા ચાંદલા વખતે અને લગ્ન વખતે આપણા ઘરવાળાની બહુ ઠેકડી ઉડાડી. આમ તો ગામ આખાની ઠેકડી ઉડાડતી હતી. દરેક છોકરીના થનાર પતીદેવમાં બહેન બા કંઈકને કંઇક ખામી કાઢતા હતા. હવે એને કદાચ સારો મુરતિયો ના મળ્યો હોય અને આપણને આમંત્રણ આપે અને આપણે જઈએ અને ઠેકડી ઉડે એની એટલે બહુ ચાલાક છે. પણ લગ્નમાં ક્યાં જશે એ?? ગાતું ગાતું માંડવે આવશેને ત્યારે જોઈ લઈશું કે માધવીએ કેવો રાજકુમાર પસંદ કર્યો છે. જોકે મને કલ્પના કહેતી હતી એ મહિના પહેલા દેશમાં ગઈ હતી એની ભાભીને સીમંત હતું ને ત્યારે!! ગામમાં એણે વાતો સાંભળી કે માધવીના પાપા પ્રાગજીભાઈ બરાબરના ખીજાયા છે અને કહી દીધું કે હવે હું એક છેલ્લો છોકરો બતાવવાનો છું પસંદ પડે તો ઠીક બાકી તારે તારી રીતે ગોતી લેજે.. અને વાતેય સાચી ને માધવી આપણા કરતા બે વરસ મોટી છે અને આપણે ચારેય બે વરસ પહેલા પરણી ગયું અને એ હજી સિલેકશન કરવા જ બેઠી છે. ભગવાન ખાલી રૂપ જ નથી આપતો પણ રૂપની સાથે ૫૦ ટકા અભિમાન ફ્રી આપે છે માધવીએ સાબિત કરી દીધું. જે થયું એ આપણે કાઈ ખોટું નથી લગાડવું. એને જે ગમ્યું હોય એ!! નિમંત્રણ ના આપે તો ક્યાં આભ તૂટી પડવાનું છે??” છાયાએ પોતાનો મત રજુ કર્યો. કુકરમાં સરગવાની શીંગો બફાવા માંડી હતી એ મોબાઈલ લઈને દીવાનખંડમાં આવી. અમિત ટીવી પર બેઠો બેઠો સમાચાર જોતો હતો.

“અરે તારી પાસે આશ્વાસન લેવા માટે ફોન નથી કર્યો એ સમજી લે!! આજે રાતે આપણે શિવમ ટ્રાવેલ્સમાં નીકળવાનું છે. બે સોફા મિહિરે બુક કરાવી દીધા છે. હું તું કલ્પના અને વિનાલી આપણે ચાર જણાએ જવાનું છે. મેં તો માધવીને કહી દીધું છે કે અમારા બધાના ચાંદલામાં તું મોખરે હતી. તે અમને ગીફ્ટ પણ આપી છે એટલે અમારે પણ વહેવાર રાખવાનો છે. કલ્પના અને વિનાલીના ઘરવાળાએ હા પણ પાડી દીધી છે. તને કદાચ અમિત ના પાડે તો મારી પર ફોન કરાવજે. આપણા ઘરવાળા મહીને મહીને બધા ભાઈબંધો ફરવા જાય છે આપણે એને કોઈ દિવસ ના પાડી?? એ આપણને ના ન પાડે.. આપણે માધવી માટે જે ગીફ્ટ લેવાની છે એ કલ્પના લઇ લે છે. આમેય કલ્પનાનો ઘરવાળો ઈમિટેશન અને ગીફ્ટ આર્ટીકલની દુકાન જ ચલાવે છે ને એટલે આપણને સસ્તું પણ પડશે. ચાલ હવે ફોન મુકું છું. મારે હજુ બ્યુટી પાર્લરમાં જવાનું છે. અને હા તું પણ પાર્લરમાં જઈને જ આવજે. માધવીને પણ ખબર પડે કે આ બધીયું સુરત જઈને સુંદર થતા શીખી ગઈ છે. આપણે બધાએ લગ્ન વખતે જે ગુલાબી ચણીયા ચોળી પહેર્યા હતા. એ જ પહેરવાના છે. સમજી ગઈ બધું?? ચાલ ફોન મુકું છું” છાયા શું જવાબ આપે છે એની રાહ જોયા વગર જલ્પાએ ફોન મૂકી દીધો!!

અને એ રાત્રે આઠ વાગ્યે વરાછાના ઢાળેથી ચારેય બહેનપણીઓ શિવમ ટ્રાવેલ્સના નીચેના સામે સામાના સોફામાં ગોઠવાઈ ગઈ. ચારેયના ઘરવાળા બસમાં મુકવા આવ્યા હતા. ચારેય બહેનપણીઓ બની ઠનીને પાર્લરમાંથી સીધી જ નીકળી હોય એમ લાગતું હતું. લગ્ન પછી ચારેય બહેનપણીનું વજન વધી ગયું હતું. સાસરિયું જેને બરાબર ફાવી ગયું હોય અને ઘરે ધણી તરફથી સંપૂર્ણ સ્નેહ મળતો હોય એવી સુરતની સન્નારીઓ પછી જગત આખામાં ક્યાય ના પાછી ન પડે એ બિન વિવાદિત સત્ય છે!! ચારેયના ઘરવાળાઓ બસ ઉપડી એટલે એકીસાથે મલ્હારના ઢોસા ખાવા ઉપડ્યા અને આ બાજુ ચારેય બહેનપણીઓ એકબીજાની વાતુએ વળગી. વાતનો વિષય માધવી અને તેનું અચાનક જ થયેલું સગપણ હતું. બસ પોતાના રસ્તે પુરપાટ ચાલી જતી હતી. અને ચારેય બહેનપણીઓ પોતાના અતીતમાં ખોવાઈ ગઈ હતી. એ સોનેરી કોલેજજીવન અને માધવીની ધીંગા મસ્તી!!

માધવી, જલ્પા, છાયા, કલ્પના અને વિનાલી એક જ ગામમાં એક શેરીમાં ગામડામાં સાથે રહેતા હતા. એક માધવી બધા કરતા બે વરસ મોટી હતી. બાકી ચારેય બેનપણીઓ લગભગ સરખી ઉમરની હતી. માધવી બીજા ધોરણમાં અને ચોથા ધોરણમાં નાપાસ થઇ હતી. નાપાસ થવાનું કારણ એ નિશાળમાં અનિયમિત હતી એટલું જ!! એ વખતે પાસ થવા માટે એંશી ટકા હાજરી ફરજીયાત હતી. ધોરણ છઠ્ઠાથી આ પાંચેય બહેનપણીઓ કોલેજ સુધી સાથેને સાથે હતી!! પાંચેય પાકી બહેનપણીઓ હતી. જ્યાં જાય ત્યાં પાંચેય ભેગી અને ભેગી જ હોય!!
બધામાં માધવી થોડી અલગ તરી આવતી હતી. બાકીની ચારેય ખાસ દેખાવડી નહોતી તો સાવ નાંખી દીધા જેવી પણ નહિ!! પણ માધવી એટલે માધવી!! માધવીને મેકઅપ ની જરૂર નહોતી. બોર્ન બ્યુટી એટલે માધવી!! માધવી સ્નાન કરીને નિકળે એટલે એને કોઈ સુંદરતાની જરૂર જ નહિ!! એકદમ આકર્ષક અને દિલ ખુશ થઇ જાય તેવો બાંધો!! નકશીદાર નાક!! અણીયાળી આંખો અને ગોળ કીકીઓ!! હોઠ પણ વગર લીપસ્ટીકે એટલા જ રતુમડા અને માદક!! ગાલ સહેજ ભરાવદાર અને એકદમ ભરાવદાર અને સુડોળ કાયા!! ભગવાને જાણે કોઈ સ્પર્ધામાં ભાગ લીધો હોય એમ માધવીને છૂટે હાથે બનાવી હતી!! કોઈ કરતા કોઈ કસર ભગવાને સુંદરતા બક્ષવામાં કરી નહોતી. ગમે તે રંગના કપડાં હોય!! માધવીએ પહેરે એટલે એ દીપી ઉઠે!! માધવી જ નહિ આખી શેરી માધવીના રૂપથી દીપી ઉઠતી!!

પણ જેમ અનેક સદગુણો વચ્ચે એકાદ અવગુણ પણ હોય અને જ્ઞાની હોય એ થોડાક વનાની હોય એ ન્યાયે માધવી વધારે પડતી આખાબોલી અને બહેનપણીઓની મજાક મશ્કરી કરવાની ટેવ વાળી હતી. પાપા પાસે થોડા વધારે પૈસા અને નાનપણથી જ સાચવેલી વધારે એટલે થોડી જીદ્દી પણ ખરી અને એના બાપા પ્રાગજીભાઈ પણ એને લાડ લડાવતા અને કહેતા.

“અમારી માધવી ગમે એને સાચું કહી દે!! કોઈથીય ના બીવે એવી છે!! માધવી તો માધવી છે. ભગવાને અમને ભાગ્યમાં દીકરો નથી આપ્યો પણ બે દીકરા જેવી માધવી આપી છે!!”

હાઈસ્કુલ સુધી તો ધીંગા મસ્તી બરાબર ચાલ્યા. એની માતા સુમિત્રા બેનને એમ કે થોડી મોટી થશે એટલે માધવીમાં ગંભીરતા આવશે. પણ નાનપણથી છુટા ચરેલા હોય એ લગભગ ક્યારેય ખીલ્લે ના બંધાય એમ માધવી કોલેજમાં પણ આખાબોલી જ રહી. પાંચેય બહેનપણીઓ એકી સાથે ગામડેથી બસમાં અપ ડાઉન કરે. બીજી ચારેયને નવ નિરાંત કે માધવી બધું જ સંભાળી લેશે. આમ તો એ બસમાં પણ ગમ્મત કરતી હોય જ!! કોલેજેથી છૂટીને એ બધા બસમાં બેસે એમાં એક વખત એક ગામડા ગામના ભાભાએ બસની બારી પાસે આવીને માધવીને જ પૂછ્યું!!

“ હે બટા આ બસ ક્યાં જાય છે??”
“દાદા આ બસ ગામડામાં જાય છે” માધવીએ ફટ દઈને ઉતર વાળ્યો.
“એમ નહિ પણ આ બસ ક્યાં હાલે છે?” ભાભાએ બીજો પ્રશ્ન પૂછ્યો.
“ આ બસ રોડ પર હાલે છે દાદા” માધવી બોલી.
“ એમ નહિ બટા બસમાં શું શું આવે એમ પૂછું છું” ભાભા છાલ છોડે એવા નહોતા.
“ઘણું બધું આવે દાદા.. ખેતરો આવે બસ સ્ટેન્ડ આવે.. મોટા મોટા ઝાડવા આવે” અને ભાભા ચાલતા જ થઇ ગયા.

કોલેજમાં પણ એક વખતે ચાલુ પીરીયડમાં એક નવા સવા ઇકોનીમીક્સના પ્રોફેસર આવેલા. નવા એટલે બ્રાંડ નવા.. યુવાન લોહી એટલે કોલેજમાં કોઈ સારું માણસ ભાળે એટલે ઉભરા આવ્યા કરે!! ક્લાસમાં એક વખત કોઈ પ્રશ્નની ચર્ચા કરતાં વારે વારે એ માધવીની સામે જોયા કરે!! ત્રાટક રીતે જુએ. એકાદ બે દિવસ તો માધવીએ સહન કર્યું પણ ત્રીજે દિવસે તો ચાલુ પીરીયડે માધવીએ ઉભા થઈને ઇકોનોમિક્સના પ્રોફેસરને સંભળાવી દીધું.

“સાહેબ તમારે મારી સાથે વાતો કરવી હોય તો મારી આંખો સામે આંખો મિલાવીને વાતો કરો ચર્ચા કરો!! તમે મારી આંખોની નીચે વારંવાર શું કામ જુઓ છો?? મારી આંખો અહી ઉપર છે. નીચે નથી સમજ્યા??” પ્રોફેસરે ત્યાર બાદ માધવી તરફ નજર પણ ના નાંખી!! બધાને કાયમનું સુખ થઇ ગયું.

એક દિવસ કોલેજમાં એક આજીવન અપરણિત એવા એક મોટી ઉમરના બહેન સ્ત્રી સશક્તિકરણ વિષે વકતવ્ય આપવા આવ્યા હતા. તેમનું કહેવું એવું હતું કે દીકરીઓએ આ આ ફિલ્ડમાં મહેનત કરવી જોઈએ. એમાં જોબના સારા સ્કોપ છે. કોલેજ લાઈફ એ મસ્તી કરવાની લાઈફ છે. અત્યારે તમે આટલી મહેનત કરશો તો ભવિષ્યમાં મીઠા ફળ ચાખવા મળશે!! વગેરે.. એ બહેનનું ભાષણ પૂરું થયા પછી એના પ્રત્યુતર આપવા માટે કોલેજની કેટલીક છોકરીઓ ઉભી થઇ અને રાબેતા મુજબ માખણથી ભરપુર એવા પ્રતિભાવો આપ્યા. છેલ્લે માધવી ઉભી થઇ!!

“બહેને આપણને સાચી વાત કહી છે એમ બધાને લાગે છે પણ મારો મત થોડો અલગ છે. મારો મત એવો છે કે આ બધી દીકરીઓએ અત્યારે કોલેજ લાઈફ માણી લેવાય. લગ્ન પછી ઘણી જવાબદારી વધી જાય અને પછી ખોટી બળતરા કરવા કરતા અત્યારે સમયને માણી લેવાય. પાસ થવાય એટલું જ વંચાય!! ખોટો જ્ઞાનનો ભાર શું કામ સહેવો?? અને રહી વાત જોબની તો એ કામ અમારા થનાર પતિદેવો કરવાના જ છે. આપણા દેશની તાસીરને અનુકુળ જ રહેવાય. અમે તો ગામડાના રહ્યા. અને ગામડામાં કોઈ છોકરી કોલેજ પાસ કરેલી હોય એટલે કોઈ ડોકટર એન્જીનીયર કે સારી કંપનીમાં કામ કરતો કોઈ પણ મુરતિયો અમને પસંદ કરી લે છે!! એ બધા બિચારા રાત દિવસ વાંચે છે, તનતોડ મહેનત કરે છે. કોના માટે?? આપણા જેવી કોલેજ કરેલી કન્યા માટે જ ને?? વળી અમારા સમાજમાં તો દીકરીઓની તાણ છે એટલે ભણેલ છોકરીઓને વેલ સેટલ્ડ મુરતિયા ઓટોમેટીક મળી જ જાય છે” માધવીએ પોતાનો પ્રતિભાવ આપ્યો અને છોકરીઓએ જોરદાર તાળીઓ પાડી. નારી સશકતીકરણ વાળા બહેન સહેજ ઝંખવાયા. એણે કોલેજના હેડ ઓફ ધ ડીપાર્ટમેન્ટ અશ્વિનીબેનને કાનમાં કહ્યું પણ ખરું!!

“આ છોકરી પરણશે નહિ અને કદાચ પરણશે તો છ મહિનામાં જ “બેક ટુ પિયર” થઇ જશે એ સો ટકાની વાત છે”

સહુ પ્રથમ જલ્પાનું સગપણ જોવા એક છોકરો આવ્યો. સુરતમાં એક જગ્યાએ મેનેજર હતો. છોકરામાં આમ કોઈ ખામી નહોતી. જલ્પાને પસંદ પણ આવી ગયો. એકાદ માસ પછી ચાંદલા ગોઠવાયા. પણ માધવીએ પોતાનો અભિપ્રાય આપ્યો.

“આમ તો કોઈ તકલીફ નથી પણ થોડો શ્યામ છે. કોઈ પણ કપડામાં એ શોભતો નથી. છોકરો તો એવો પસંદ કરાય કે બાજુમાં ઉભો હોયને તો લાગવો જોઈએ બાકી!! તે એક નોટીસ કર્યું જલ્પા કે એ લગભગ ચપ્પલ પહેરતો હશે કાયમ માટે.. આજ તને જોવા આવ્યો છે ને એટલે એકદમ નવા નક્કોર બુટ પહેર્યા છે. પણ બુટ કાઢતી વખતે અને પહેરતી વખતે એ હાથનો ઉપયોગ કરે છે એટલે સો ટકા શીખાઉ બુટ પહેરાવવા વાળો છે. બાકી કાયમી બુટ પહેરતો હોય તો પોતાના પગથી જ બુટ પહેરી લે ફટાફટ!! પણ તને પસંદ છે એટલે વાંધો નહિ બાકી આપણે તો આને પાસ ના કર્યો!!“તું સિલેકશન કરજેને ત્યારે આ બધી બાબતોનો ખ્યાલ રાખજે. અમે કઈ થોડા તારી જેવા રૂપાળા છીએ. અમને તો અમારી જેવા સ્વભાવના અને અમારી જેવા દેખાવના હોય એ પસંદ આવે. વળી સારું એવું કમાય છે. સુરતમાં ઘરનું રો હાઉસ છે. મારા મામાના ખાસ મિત્રનો છોકરો છે એટલે સાવ અજાણ્યું નથી. અમારા ઘરમાં સહુને ગમી ગયો છે અને મને પણ એટલે આપણે તો પેલા ઘા એ જ નાળીયેર ફોડી નાંખ્યું છે” જલ્પાએ કહેલું પણ તરત જ માધવી બોલી.

“આ તો કાગડો દહીંથરું લઇ જાય છે એટલે ચિંતા તો થાય જ!! ક્યાં આ મારી નમણી જલ્પા અને ક્યાં દીપકકુમાર.. ચાલો તને ગમ્યું એ ખરું” કહીને માધવીએ સહેજ મોઢું કટાણું કર્યું.

પછી વારાફરતી ત્રણેય બહેનપણીનો વારો આવ્યો. બધાને પોતાના ગમતા મુરતિય મળી ગયા હતા. બધા જ સુરતના હતા. અને સારું એવું કમાતા હતા. પણ દરેકની પસંદગીમાં માધવી કંઈકને કંઇક ખામી કાઢતી. છાયાનો ઘરવાળો થોડો નીચી હાઈટનો હતો. કલ્પનાનો ઘરવાળો થોડો વધારે પડતો ગોળ મટોળ હતો માધવીની ભાષામાં કપાસની ગાંસડી જેવો હતો. વિનાલીનો ઘરવાળો સાગના સોટા જેવો હતો. વધારે પાતળો અને નાક પોપટ જેવું હતું. વળી એ લીલો શર્ટ પહેરીને જોવા આવ્યો હતો. માધવી બોલી હતી એ વખતે.

“એ મહેશકુમાર એકદમ ગ્રીનલેન્ડ જેવા લાગ્યા. બાઈક પર હાઈવે પર જો એ એકલા નીકળે અને બાજુમાંથી ટ્રક પસાર થાય તો એ ટ્રકની હવામાં જ બાઈક સાથે ઉડી જાય. તારા લગ્ન થાય પછી એને તું રોજ સવારમાં ઘીમાં ખજૂર બોળી બોળીને ખવરાવજે. શરીર થોડું ભરાવદાર તો જોઈએ જ આપણે છોકરા રોટલા જેવા છોકરા પસંદ કરાય અને તે સાવ સુકલકડી ખાખરા જેવો પસંદ કર્યો છે. આમાં પણ કાગડો દહીથરૂ લઇ ગયો છે.”

બહેનપણીઓને ગુસ્સો તો આવતો હતો પણ માધવી સાથે સંબંધ જ એવો હતો આત્મીયતાનો કે એક શબ્દ એની સામે બોલી શકતી નહિ. કશોક પ્રભાવ પડતો હતો માધવીનો પણ તોય લગ્ન પછી ચારેય બહેનપણીઓ એ નક્કી કર્યું હતું કે માધવીના ચાંદલા થાય એ છોકરો પસંદ કરે ત્યારે બરાબરની સાણસામાં લેવી છે.અત્યાર સુધી જે સાંભળ્યું છે એનું વ્યાજ સાથે વટક વાળવું છે.

પ્રાગજીભાઈ હવે માધવીનું સગપણ જોવા માટે ઉતાવળા થઇ રહ્યા હતા. માધવીને જોવા માટે દર અઠવાડિયે એક મુરતિયો આવતો. પણ રૂબરૂ મુલાકાતમાં માધવી એવા પ્રશ્નો કરતી કે સામેવાળો રીતસરનો બોલ્ડ થઇ જતો.
રાજકોટથી એક છોકરો જોવા આવ્યો હતો. માધવી સાથે એક ઓરડામાં મુલાકાત થઇ માધવીએ એને પહેલો જ પ્રશ્ન પૂછ્યો.

“આટલા લાંબા વાળ રાખો છે તો કોઈ માનતા છે??” કે પછી કપાવાની આળસ છે??”
વળી બીજા એક છોકરાને પ્રશ્ન પૂછ્યો કે
“ધારો કે લગ્ન પછી મને તમારા માતા પિતા સાથે ન ફાવે તો આપણે જુદા રહેવા જઈશું ને??” પેલો માધાવીની સુંદરતામાં મોહાંધ થઇ ગયો હતો એટલે તરત જ હા પાડી દીધી.

“ વરસોથી જેણે તમારા પર ખર્ચો કર્યો છે એ મા બાપને તમે છોડી શકો છો ભવિષ્યમાં તમે મને પણ છોડી શકો એ વાત નક્કી” કહીને માધવીએ એને રીજેક્ટ કરી દીધો.

પછી તો પ્રાગજીભાઈ કંટાળ્યા. એણે છેલ્લે ઠેકીને કહી દીધું કે. “અમદાવાદથી તારા મામા એક છેલ્લો યુવાન મોકલે છે એને જોઈ લેજે.. એ જો ધ્યાનમાં ના આવે તો હવે મારી ફરજ પૂરી!! તારી સારથની અને તારા કરતા ચાર ચાર વરસ નાની છોકરીઓ પણ હવે પરણી ગઈ છે. અને એક તું છો કે કોઈ જ ધ્યાનમાં નથી આવતો. તારા માટે શું કોઈ સ્પેશ્યલ છોકરો આભમાંથી પડવાનો છે?? હવે તો તને બતાવવા માટે આજુ બાજુના વીસ ગાઉમાં એક પણ છોકરો નથી રહ્યો. આ છેલ્લી તક છે બાકી પછી તું તારી મેળે વહીવટ કરી લે જે!! પછી મને ના કહેતી!!”

અને છેલ્લે માધવીએ એના મામાના ઘર પાસે રહેતો છોકરો સિલેકટ કરી લીધો. જેવો સિલેક્ટ કરી લીધો કે પાંચ જ દિવસમાં પ્રાગજીભાઈએ નક્કી કર્યું કે ચાંદલા વિધિ કરી જ નાંખવી છે. સારા કામમાં ચોઘડિયું ય હવે જોવું નથી. રખેને માધવીનો વિચાર બદલાઈ જાય એના કરતા બધું પાકે પાયે ગોઠવી જ દેવું છે. અને એટલે જ તાત્કાલિક ચાંદલા ગોઠવાયા હતા.

સવારે બસ ગામડામાં પહોંચી. ચારેય બહેનપણીઓ પોતાને ઘેર ગઈ. નાહી ધોહીને ગુલાબી ચણીયા ચોળી પહેરીને કલાક સુધી મેકઅપવિધિ કરી. અને પછી બનીઠનીને હાથમાં પિંક પર્સ લઈને માધવીના ઘર તરફ ચાલી.

આજે માધવીનું રૂપ પૂર્ણ કળાએ ખીલેલું હતું. આસમાની લાઈટ કલરના ડ્રેસમાં માધવી આબેહુબ અપ્સરા લાગતી હતી. ખુલ્લા વાળમાંથી સરસ મજાની સુગંધ આવતી હતી. માધવીના ઘરે મહેમાનોનો જમાવડો હતો. અમદાવાદવાળા હજુ આવ્યા નહોતા. કલાક પછી એ લોકો આવવાના હતા. જમણવારની તૈયારીઓ ઘરના એક ખૂણામાં થતી હતી.

ફળિયામાં ગાદલા નંખાઈ ગયા હતા. કેમેરાવાળા રઘવાયા થઈને આમતેમ આંટા મારી રહ્યા હતા. પ્રાગજીભાઈનું ઘર વિશાળ હતું. ઘરની બરાબર મધ્યભાગમાં બે ઝાડ હતા. એ બે ઝાડની વચ્ચે એક હિંચકો બનાવ્યો હતો. હિંચકો આખો ગુલાબ અને પારિજાતના ફૂલોથી શણગારેલો હતો. માધવીના બંને હાથમાં મહેંદી મુકેલી હતી. માધવીને મહેંદી ખુબ જ ઉઘડતી હતી. બધી જ બહેનપણીઓને માધવી હેતથી મળી. ખબર અંતર પુછ્યા.

જલ્પા બોલી. “અમને મુકીને તારી ચાંદલા વિધિ થાય જ નહિ!! આવી ગયાને સમયસર!! હવે રાહ છે તારા સપનાના રાજકુમારની!! જોઈએ તારું ફાઈનલ સિલેકશન કેવું છે!! ક્યાંક કાગડો દહીંથરું લઇ જાય એવું તો નથીને!! તે તો બરાબર નીરખી નીરખીને જાને જીગર પસંદ કર્યો હશે ને??”!!“તું તો હજુ એવીને એવી જ રહી જલ્પુડી” કહીને માધવીએ જલ્પાના ગાલ ખેંચ્યા!! વળી ફોટા વાળા આવી ગયા અને તેની સાથે માધવી અલગ અલગ પોઝમાં કેમેરાની સામે ગોઠવાવા લાગી. જલ્પા, વિનાલી, છાયા અને કલ્પના સાથે માધવીએ હિંડોળા પર બેસીને ફોટાઓ પાડ્યા પછી સુમિત્રાબેને ચારેયને પરાણે નાસ્તો અને ચા આપી રસોડામાં અને કહ્યું.

“તમે એની ખાસ બહેનપણીઓ છો. એને થોડી થોડી શિખામણ આપજો. મને તો આની ચિંતા થાય છે. હજુ વિશ્વાસ નથી કે આ ચાંદલામાં બેસશે કે નહિ. ભગવાન રૂપની સાથે થોડી બુદ્ધિ પણ આપતો હોય ને તો સારું. ઘરના કામ પણ એ હજુ ઢંગથી નથી શીખી. એના બાપાને તો આ મહિનામાં જ પરણાવી દેવી હતી. મેં ના પાડી કે ત્રણ મહિના પછી રાખો ઉનાળામાં ત્યાં સુધી હું એને બરાબર રાંધતા તો શીખવાડું. આને મંચુરિયમ, પીઝા અને સેન્ડવીચ અને ભૂંગળા બટેટા સિવાય કઈ નથી આવડતું. ત્રણ મહિનામાં એને બધું જ શીખવી દેવું છે. તમે એને સાચી સલાહ આપજો હવે એ તમારી બધીય કરતા મોટી છે. પણ હજુ છોકરમત ગઈ નથી. આખો દિવસ તો મોબાઈલ જ ઘુમડે છે વળી રાતેય સખ નહિ. કાનમાં દટીયુ ભરાવી નથી કે ધાબે ચડી નથી!! આના લગ્ન હેમખેમ ઉક્લેને એનો સંસાર સુખી થાય એ માટે મે ભુરખીયા દાદાના થાળની માનતા રાખી છે” સુમીત્રાબેનની વાતમાં પોતાની દીકરી પ્રત્યેની લાગણી વર્તાતી હતી.

લગભગ સાડા નવ થયા અને અમદાવાદથી કારનો કાફલો પ્રાગજીભાઈના ઘરની આગળ ગોઠવવા લાગ્યો. એક હોન્ડા સીટી કાર છેક ફળિયામાં આવી. બધા જ ઉત્સુકતાથી સોહમની રાહ જોઈ રહ્યા હતા. માધવીના મનના માણીગરનું નામ સોહમ હતું. કારનો દરવાજો ખુલ્યો અને સોહમ એની બહેન અને માતા સાથે કારમાંથી ઉતર્યો. એકદમ ફૂટડો અને સોહામણો રાજકુમાર જેવો હતો સોહમ!! વાદળી રંગના પીટર ઈંગ્લેન્ડના શર્ટમાં અને કોટન જીન્સમાં સોહમનું વ્યકતિત્વ સોળે કળાએ ખીલી ઉઠયું હતું. ચહેરા પર સહેજ દાઢી હતી. એકદમ ચોકલેટી સોહમે માધવી તરફ જોઇને સ્મિત કર્યું. માધવીએ પણ વળતું ફૂલગુલાબી સ્મિત આપ્યું અને ગર્વભેર બહેનપણીઓ તરફ જોયું. વિનાલી ધીમેથી કલ્પનાના કાનમાં બોલી. “વાંદરી સફરજન લઇ ગઈ કલુ!! વાંદરી સફરજન લઇ ગઈ!!
“શું બોલી બાઠકી ફરીથી બોલ તો” માધવી હસતા હસતા બોલી.

“કશું નહિ એ ખાલી એટલું બોલી કે માધવી સફરજન લઇ ગઈ” કલ્પના બોલી કે પાંચેય બહેનપણીઓ ખીખીયાટા કરતી હસી પડી. પછી તો વેવાઈ વેલાઓ મળ્યા. અંદરના ઓરડામાં સ્ત્રીઓએ મીટીંગ જમાવી. ગોર મહારાજ આવ્યા ચાંદલા વિધિ શરુ થઇ. માધવી માટે બ્લ્યુટુથ ઈયરફોન સાથેનો નવોનકોર મોબાઈલ આવ્યો હતો. હિંડોળા પર બેસીને માધવીના હાથમાં સોહમે ફોનનું પેકેટ ખોલ્યું. એ નવા ફોનમાંથી બને એ સેલ્ફી લીધી. હિંડોળા પર સોહમ અને માધવી એકબીજા સાથે સ્મિત કરતા કરતા સહુનું અભિવાદન ઝીલી રહ્યા હતા. ડીજીટલ કેમેરા અને અત્યાધુનિક મોબાઈલો માધવી અને સોહમની સુંદરતાને ઝીલવા માટે વામણા સાબિત થઇ રહ્યા હતા. સહુ સગા સબંધીઓ અને બહેનપણીઓએ ગીફટ અને શુભેચ્છાઓ આપી. વડીલોએ આશિષ વરસાવ્યા. અને પછી ચાલ્યો જમણવાર.

અગાશી ઉપરના એક સ્પેશ્યલ ઓરડામાં સોહમ સાથે માધવી જમવા બેઠી. જમણવારનો ઓરડો પણ અદ્ભુત રીતે શણગારવામાં આવ્યો હતો. સોહમ સાથે એના ત્રણ ચાર ભાઈ બંધો પણ હતા. સોહમની બહેન અને એની ભાભી પણ હતી. માધવી સાથે એની મામાની દીકરી અને એની બહેનપણીઓ પણ હતી. સહુ જમતા જમતા વાતો કરી રહ્યા હતા અને માધવીએ રહસ્ય પરથી પડદો ઉઠાવ્યો.“મેં જ પલ્લવીને કહ્યું હતું કે તું જલ્પાને વાત કરજે કે મારી ચાંદલા વિધિ છે. અને મને ખબર હતી કે તમો ચારેય આવશો જ!! આમ તો દસમાં ધોરણમાં જ હું મારા મામાને ત્યાં ગઈ હતી ત્યારે સોહમના મમ્મી પાપા મારા મામાની પડખે રહેવા આવ્યા હતા. અમને બન્નેને લવ એટ ફર્સ્ટ સાઈટ થઇ ગયો. સોહમે મને કહ્યું હતું કે માધવી હું તને જ પરણીશ. બસ પછી તો સમય પસાર થતો રહ્યો. સોહમ એના પાપા સાથે સેટેલાઈટ વિસ્તારમાં એના નવા મકાનમાં રહેવા જતો રહ્યો. તો પણ અમે દર વેકેશનમાં મળતા રહ્યા. સોહમ એમ બી એ કરીને પોતાના પાપાનો બિઝનેશ સંભાળવા માંગતો હતો અને પછી જ અમે પરણવા માંગતા હતા. મારા મામાની દીકરી ધર્મિષ્ઠાને અમારા સંબંધ વિષે ખ્યાલ હતો. મારા મામાએ વાત ચલાવી. સોહમના મમ્મી પાપાને હું પસંદ પડી ગઈ હતી. બધું જ ગોઠવાઈ ગયું હતું. પણ મેં અને મારા મામાએ ગામમાં મેં કોઈને જાણ ના કરી. ગામમાં બધા એ વાટ જોઇને બેઠા હતા કે ગામ આખાની પટ્ટી ઉતારનાર આ માધવીને કેવો છોકરો મળે છે!! લોકો મારી અજીબોગરીબ વાતો કરતા. ઘણા કહેતા કે આમને આમ કુંવારી રહી જશે તો અમુક કહેતા કે ઉમર છાંડી ગયા પછી કોઈ સારો છોકરો નહિ મળે. અમુક લોકોને મારી દયા આવતી મને મનોમન એની દયા આવતી. છેલ્લે મારા પિતા કંટાળ્યા અને મને પણ લાગ્યું કે હવે વધારે નથી ખેંચવું અને મે મારા મામાને કીધું કે હવે તમે સોહમ સાથે મારું ગોઠવી દો. મારા માતા પિતા સાથે હું અમદાવાદ ગઈ અને મે સતાવાર રીતે સોહમ પર મહોર મારી દીધી. બાકી મારા માતા પિતા હજુ પણ આ લવ સ્ટોરીથી અજાણ છે. હું ગઈ નવરાત્રીમાં અમદાવાદ મારા મામાને ત્યાં ગઈ હતી. નવરાત્રીમાં હું સોહમના ઘરે જ નવ દિવસ રહી છું. મારી સાથે મારા મામાની દીકરી પણ હતી. બહુ ફોરવર્ડ અને એટલું જ પ્રેમાળ કુટુંબ છે મારા સોહમનુ!! હા પણ જલ્પા તારી એક વાત સો ટકા વાત સાચી કે વાંદરી સફરજન લઇ ગઈ!!” સહુ ખડખડાટ હસી પડ્યા. છાયાએ એક ગુલાબજાંબુ હસી રહેલ માધવીના મોમાં મૂકી દીધું. અને માધવીએ એક ગુલાબ જાંબુ સોહમના મુખમાં મૂકી દીધું.અમુક છોકરીઓ જન્મતાની સાથે જ રાજયોગ લઈને જન્મી હોય છે. તેઓ સુંદર તો હોય છે પણ એનાથી વધારે સુંદર એનો જીવન સાથી હોય છે. ગામ કે સમાજ એની ગમે એટલી ટીકા કરે પણ એ તો જીવનભર સુખ, સમૃદ્ધિ, અને સાહ્યબીમાં જ આળોટતી હોય છે!! જેમ કોઈ બિલ્ડર મોટી સોસાયટી બાંધવાનું શરુ કરે તો સહુ પ્રથમ એક સેમ્પલ હાઉસ બનાવે. એ સેમ્પલ હાઉસ બધી જ રીતે સારું હોય એમ ભગવાન પણ સમયાંતરે માધવી અને સોહમ જેવા સેમ્પલ બનાવે છે. જે બધી જ રીતે સર્વાંગસંપૂર્ણ હોય છે.

Author: મુકેશ સોજીત્રા – GujjuRocks Team
૪૨ , “હાશ” શિવમ પાર્ક સોસાયટી, સ્ટેશન રોડ,મુ.પો ઢસા ગામ તા. ગઢડા જિલ્લો. બોટાદ પીન ૩૬૪૭૩૦

તમે આ લેખ GujjuRocks ના માધ્યમથી વાંચી રહ્યા છો, અમારો આ લેખ વાચવા બદલ આપનો આભાર. જો તમને આ લેખ ગમ્યો હોય તો શેર કરી વધુમાં વધુ લોકો સુધી પહોંચાડો અને તમારા પ્રતિભાવો કોમેન્ટમાં જણાવો.

આવી જ રીતે રોજિંદા જીવનમાં ઉપયોગી હોય એવી લાગણીસભર વાર્તાઓ, સ્વાસ્થ્યવર્ધક માહિતી, બોલીવુડની ખબરો, ધાર્મિક વાતો, રેસિપી તથા અન્ય રસપ્રદ માહિતીઓ મેળવવા માટે ગુજરાતીઓનું લોકપ્રિય ફેસબુક પેજ “GujjuRocks” લાઈક કરી જોડાઓ તથા હવે અમારા દરેક જોક્સ-સુવિચાર સીધા તમારા મોબાઈલમાં મેળવવા માટે અમારી મોબાઈલ એપ અહીં ક્લિક કરીને ડાઉનલોડ કરો >> GujjuRocks