વિકૃતિ- એન્ અનકન્ડિશનલ લવસ્ટોરી – પાર્ટ 2 વાંચો શું બન્યું હતું એ વિહાન અને આકૃતિના શબ્દોમાં

0

ભાગ 1 વાંચવા માટે – વિકૃતિ- એન્ અનકન્ડિશનલ લવસ્ટોરી – પાર્ટ 1 

(વિહાન પોતાની કેબિનમાં બેસીને ભૂતકાળને વાગોળે છે. વરસાદને કારણે આકૃતિની યાદો તેની આંખો સામે તરવરે છે. અગણિત પ્રયોસો કરવા છતાં એ આકૃતિને ભૂલી શકતો નથી અને એ તે ગરકાવમાં વધુ ડૂબતો જાય છે. તેવી હાલતમાં તેના સ્ટાફમાં રહેલી દ્રષ્ટિ તેને જોઈ જાય છે અને કંઈ અજુગતું ઘટી રહ્યું છે તેવી ધારણા બાંધી એ વિહાનને શંકાની નિગાહથી જોયા કરે છે. આખરે એ સમય પણ આવે છે જ્યારે વિહાન માટે આ યાદોનો ગરકાવ અસહ્ય બને છે અને પોતાનું દિલ દ્રષ્ટિ સામે ઠાલવવાનું નક્કી કરે છે. વિહાન અને આકૃતિની દ્રષ્ટિએ બનતી ઘટનાઓ તમને જુદી જ લાગણીની અનુભતી કરાવશે.)

(ક્રમશઃ)

“આટલું બધું દુઃખ? આકૃતિને કારણે! શું થયું હતું તમારી સાથે” દ્રષ્ટિએ મારી સામે જોઇને કહ્યું, “મને કહો પ્લીઝ”

“છ વર્ષ પહેલાં…” મેં વાત શરૂ કરી. કોઈ પણ દલીલ વિના.

આકૃતિ

સવારના દસ વાગ્યા. એલાર્મ વાગી વાગીને થાકી ગયો. દસને પાંચે એલાર્મે ફરી મને જગાડવાનો એક પ્રયત્ન કર્યો. પણ એ સમયે મેં ફરી તેને માથે ટપલી મારી એને ચૂપ કર્યો.બ્લેન્કેટને પગથી માથા સુધી ઓઢીને સુઈ ગઈ. હજુ તો થોડી ક્ષણોની મીઠી નીંદર આવતી જ હતી ત્યાં મને કોઈએ હચમચાવી અને અવાજ આપ્યો “કુંભકર્ણની વંશજ ઉઠી જા સાડા દસ વાગ્યા.”

માથેથી બ્લેન્કેટ હટાવ્યા વિના અવાજ ઓળખીને હું બોલી “ખુશી યાર જાને તું, સન્ડે છે આજે સુવા દે શાંતિ થી. આમ પણ કાલથી વહેલું ઉઠવું પડશે.” મને વહેલા ઉઠવું બિલકુલ પસંદ નથી અને રવિવારે તો બિલકુલ નહિ.

“કાલથી વહેલું ઉઠવું જ છે તો આજે પણ ઉઠી જા.” ખુશીએ ફરી મને હચમચાવી. હું આડું પડખું ફરીને ફરી સુઈ ગઈ.

“આકૃતિ … આકૃતિ યાર આપણે નક્કી કર્યું હતું, આજે દસ વાગ્યા પહેલા મંદિરે જશું અને ત્યાર બાદ શોપિંગ કરવા. તે જ પ્લાન બનાવ્યો હતોને શોપિંગનો.” ખુશી બેડ પર મારી પાસે બેસતા બોલી. તેનો અવાજ શાંત અને મધુર હોય છે. હંમેશા.

“સાચે સાડા દસ વાગ્યા?” હું બ્લેન્કેટની અંદરથી જ બોલી.

“ના,…. દસને પાંત્રીસ થઈ આકૃતિ!.”

“ઓકે ઓકે ,ઉઠી ગઈ મારી માં.” બ્લેન્કેટ હટાવીને હું બેડ પર બેઠી થઈ. ખુશીને હગ કરતા બોલી “ગુડ મોર્નિંગ.”

“જય શ્રી કૃષ્ણ,સવારમાં ભગવાનનું નામ લેવું સારું.” ખુશી બોલી.

“એ હા મમ્મી જય શ્રી કૃષ્ણ.” હું ખુશીના કેરિંગ નેચરને કારણે એને મસ્તીમાં ‘મમ્મી’ કહીને બોલાવતી.

“મમ્મીવાળી જા હવે નાહીને તૈયાર થઈ જા.” ખુશી ઉભી થતા બોલી.

“એ ના આજે રવિવાર છે હો, તો…” હું પૂરું વાક્ય બોલું તે પહેલા મને વચ્ચેથી રોકીને ખુશી બોલી પડી, “પણ આપણે મંદિરે જવું છે ને, ખોટો ટાઈમ પાસ ન કર જલ્દી કરને આકૃતિ યાર.”

“એ હા દસ મિનિટ રાહ જો, પંદર મિનિટમાં આવી.” આંખ મારી વૉશરૂમ તરફ જતા હું બોલી.

મારું ફેવરેટ રેડ ટોપ અને બ્લેક એંકલ જીન્સ પહેરીને હું અરીસા સામે ઊભા ઊભા મારા બ્રાઉન હાઇલાઇટવાળા વાળની પોની બનાવતી હતી ત્યાં જ ઘડિયાળમાં અગિયાર વાગ્યાનો ટકોરો પડ્યો અને નીચે હોલમાંથી ખુશી ઉપર આવી. તે કાંઈ પણ બોલે તે પહેલાં હું મારો ફોન અને સાઈડપર્સ લઈ ડોર લોક કરી એનો હાથ પકડીને હોલ તરફ જતી સીડીઓ ઉતરવા લાગી.

“અરે ધીરે પડી જઈશ તું.” ખુશી બોલી.

“ના ના લેટ થઈ ગયું છે ને ચાલ જલ્દી.” હું તેનો હાથ પકડી ફટાફટી સીડી ઉતરતા બોલી.

હોલમાં પહોંચતાની સાથે જ કિચનમાં મહારાજ હોવા છતાં પોતાની હાથે નાસ્તો બનાવતી મારી મમ્મી ઇલા અગરવાલને મેં કહ્યું “મમ્મી હું જઉં છું, ખુશી સાથે.”

“એક મિનિટ ઉભી રહો બંને.” કહેતા મમ્મી હાથમાં ઢોકળાની પ્લેટ લઈને આવી, “નાસ્તો કરીને જાઓ. ચાલો બેસો બંને.” અમને સોફામાં બેસાડીને હાથમાં ઢોકળાની પ્લેટ આપી.

તમને લોકોને હું ઇલા અગરવાલ વિશે ડિટેલ્સ આપતા તો ભૂલી જ ગઈ. ઇલા અગરવાલનો બાળપણથી એક જ શોખ. કુકિંગ. લગ્ન પહેલા એમના પાપા એટલે કે મારા નાનાએ, રસોઈ શીખવામાં શું કોર્સ કરવાનો? એમ કહી એનો એ શોખ પૂરો ન કરવા દીધો. લગ્ન બાદ મમ્મીએ ઘરની જીમેદારીઓ સાથે પોતાના શોખમાં થોડો ફેરફાર કર્યો. હવે તેમને માસ્ટરશેફ ઓફ ઇન્ડિયામાં પાર્ટીસીપેટ કરવું છે પણ એમની રસોઈનું લેવલ આટલું હાઇ નથી.

એક વાત જરૂરથી કહીશ એમના હાથમાં જાદુ છે. ખાસ કરીને ઢોકળા અને કચોરીમાં એમની સ્પેશ્યાલિટી. હા ,કોઈક વખત ઈન્ટરનેટના માધ્યમથી નવી નવી ડિશનું એક્સપરિમેન્ટ કરે એ દિવસ અમારી માટે કપરો જાય છે. પણ ચાલ્યા કરે.

અમે લોકો હજુ ઢોકળા ખાતા હતા ત્યાં જ જોગિંગ સૂટમાં પસીનો લૂછતાં કિશન અગરવાલે હોલમાં એન્ટ્રી મારી.
કિશન અગરવાલ એટલે ઇલા અગરવાલના પતિ અને મારા પિતાજી. જેમનો કાપડનો બિઝનેસ છે. દરેક નવા ડિઝાઈનર અને નવી ડિઝાઇનની ફર્સ્ટ કોપી બનાવી અને પોતાનો માર્કો લગાવી માર્કેટમાં K&i નો માર્કો મારી અને વંહેંચવું. K&i મેન્યુફેક્ચરિંગના કપડાં અમદાવાદની માર્કેટમાં વર્લ્ડફેમસ. ધીરે ધીરે K&i ગુજરાતની દરેક મેગા સિટીમાં નામ મેળવવા લાગ્યું છે.

કિશન અગરવાલ આ K&i મેન્યુફેક્ચરિંગના ફાઉન્ડર, ઑનર અને દુનિયાના સૌથી મોજીલા માણસ. જેમને ક્યારેય કોઈ પણ ખરાબ પરિસ્થિતિમાં ટેન્શન આવે જ નહી. બસ દિલથી ને મોજથી કામ કરે. એમની એ જ ક્વોલિટી મારામાં પણ આવી છે.

અંદર આવતા જ અમને ઢોકળા ખાતા જોઈને એ બોલી પડ્યા ,”ઇલા રાણી આજે કઈ ખુશીમાં ઢોકળા બનાવ્યા છે?”

“ભૂલી ગયા ને , આજે મારી બહેન શીલા આવવાની છે.” મમ્મી બહાર આવતા બોલી.

“શીલા માસી” હું શોકમાં ઉભી થઇ ગઇ, “ચાલ ખુશી મોડું થાય છે ને, ચાલ જલ્દી.” પગ પછાડતા હું બોલી.

“અરે અચાનક શુ થયું, પાંચ મિનિટ બેસ બસ શીલા આવતી જ હશે મળીને જજે.” મમ્મી બોલી.

“મારે એમને નથી મળવું. ખુશી યાર ચલને.” એના હાથમાંથી પ્લેટ ખેંચતા હું બોલી. શીલામાસી ઘરે આવે એ મને બિલકુલ પસંદ નથી.

“પણ નાસ્તો …” ખુશી એનું વાક્ય પૂરું કરે એ પેહલા હું બોલી પડી “ખુશી મંદિરે જવું છે ને, ભગવાનને મળવા ખાલી પેટે જવાય આમ આટલું ઠુસીને નહીં. ચાલ હવે.” એનો હાથ ખેંચીને મેં તેને ઉભી કરી.

“જય શ્રી કૃષ્ણ.” અને ત્યાં જ શીલા માસી સાક્ષાત દરવાજા સામે આવી ઉભા.

તમને શીલા માસી વિશે થોડું જણાવી દઉં. એ દેશી મેટ્રોમોનિયલ સાઈટ ચલાવે છે. લાઈક શાદી ડોટ કોમ. અને હંમેશા મારી માટે નવા નવા છોકરાઓ શોધીને લઈ આવે અને મારી પૂજ્ય માતાશ્રીનો માઈન્ડ વોશ કરે. એમના ગયા બાદ ત્રણ દિવસ સુધી મમ્મી મારી પાછળ લગ્ન કરી લે એ વાતનું નોનસ્ટોપ રટણ કરે.

“કેમ છે આકૃતિ બેટા?” શીલા માસી મારી પાસે આવીને મારા માથા પર હાથ ફેરવતા એક અજીબ સ્માઇલ સાથે બોલ્યા.

મને એમની એ અજીબ ખતરનાખ સ્માઇલથી નફરત છે. “બસ માસી મજામાં હતી અત્યાર સુધી તો, હવે આગળ ખબર નહીં.” હું ફેક સ્માઇલ આપતા બોલી પડી.

“આવો આવો શીલાબેન, ઘણા દિવસે દર્શન આપ્યા તમે.” પાપાએ શીલા માસીને આવકાર આપ્યો.

“શું કરું કુમાર, હવે આકૃતિ માટે છોકરો શોધવો કોઈ ગાયને ઘાસ ખવડાવવા જેટલું સહેલું કામ તો છે નહીં. આપણી આકૃતિ રહી લાખોમાં એક. તો છોકરો તો કરોડોમાં એક હોવો જોઈએને.” માસી સોફામાં બેસતા બોલ્યા.

“તો મળ્યો તમને કરોડોમાંથી એક?” પાપાએ પૂછ્યું. પાપા મારી મનોદશા સમજતા હતા પણ મનોરંજન માટે તેણે ચર્ચા આગળ વધારી.

“હાસ્તો વળી, કેમ ન મળે.” માસીએ તેમના પર્સમાંથી ટેબ્લેટ બહાર કાઢ્યું. એની સાથે જ હું બોલી પડી, “એ છોકરાને કહેજો હજુ ત્રણ વર્ષ રાહ જુએ, કારણ કે તમારી લાખોમાં એક આકૃતિ હજુ ભણે છે. મેં માસ્ટર ડિગ્રીમાં એડમિશન લઈ લીધું છે. તો હવે ત્રણ વર્ષ સુધી ફક્ત ભણવામાં ધ્યાન આપવાનું રહેશે બીજું કોઈ પણ જાતનું ડિસ્ટ્રેકશન મને ના જોઈએ.”

“આકૃતિ ચૂપ, જોવામાં શું જાય છે, જોઈ તો લઈએ.” મમ્મી બોલી પડી.

“મારે નથી જોવું, અને તમારા જોવાથી કોઈ ફાયદો તો છે નહીં ફાઇનલ કોલ તો મારો જ રહેશે ને. તો મારો અત્યારે મૂડ નથી આવી પળોઝણમાં પડવાનો. માસી હવે ત્રણ વર્ષ પછી આવજો. ત્યાં સુધીના જય શ્રી કૃષ્ણ.” કહી હું ચાલવા લાગી અને ચાલતા ચાલતા બોલી, “બાય મોમ-ડેડ. સાંજે મળ્યા.”

“આકૃતિ, ઉભી રે આકૃતિ…. સાંજે કેમ ?” મમ્મી ઇન્કવાયરી કરતા બોલી.

“લંચ અમે બંને બહાર જ કરી લઈશું, ઘરે આવીશ તો ફરી તમે લોકો એકની એક વાત કરશો. ઘરમાં આવેલા મહેમાનને લંચ કરાવી દો. ડિનર સમયે તો તે ચાલ્યા જ જશેને.” બોલતા બોલતા હું નીકળી ગઈ ઘરની બહાર અને ખુશી મારી પાછળ પાછળ. માસીથી મને કોઈ પ્રોબ્લેમ નથી પણ તેની મેટ્રોમોનિયલ સાઈટથી ખાસો પ્રોબ્લેમ છે.

“આવું થોડું કહેવાય માસીને આકૃતિ.” ખુશી બોલી પડી.

“છોડ ને આદત છે. ચાલ ક્યાં જવાનું છે પહેલા.” અમે બંને મારી એક્ટિવામાં બેસીને નીકળી પડ્યા.
એક્ટિવા ભલે મારું હતું પણ તેને ચલાવતી હંમેશા ખુશી જ. ખુશીના મત મુજબ મારુ ડ્રાઇવિંગ ખૂબ જ રફ છે. એક રીતે તેની વાત સાચી છે. છેલ્લા ચાર વર્ષથી મારી પાસે સ્કૂટર છે અને છેલ્લા ચાર વર્ષમાં હું લગભગ વિશ વખત તો સ્કૂટરમાંથી પડી જ હઈશ. કોઈ મોટી ઇજા આજ સુધી નથી પહોંચી કારણ કે વધુ ભીડ કે ટ્રાફિકવાળી જગ્યામાં ખુશી મને ક્યારેય સ્કૂટર ચલાવવા આપતી જ નહીં.

હું તમને ખુશીનો ઈન્ટ્રો. આપતા ભૂલી જ ગઈ. ખુશી એટલે કે મારી બેસ્ટેસ્ટ ફ્રેન્ડ. નર્સરીથી અમારી ઓળખાણ અને બીજા ધોરણ સુધી પહોંચતા અમારા વચ્ચે મિત્રતા બંધાઈ. બીજા ધોરણથી લઈ અને બેચલર ડિગ્રી સુધી અમે એક જ સ્કૂલ ,એક જ ટ્યુશન ,એક જ કોર્સ, એક જ બેન્ચ , એક જ કોલેજ અને એક જ કોચિંગ ક્લાસમાં જતા. અને એ સિલસિલો એમ જ રાખતા મેં પણ ખુશીની પાછળ પાછળ એમબીએ કરવા આઇઆઈએમમાં એડમીશન લઈ લીધું.

એમબીએ કરવાનું બીજું મોટું કારણ તો તમને ખબર પડી ગઈ ને, અરે પેલું શીલા માસીના મેટ્રોમોનિયલ સાઈટના છોકરાઓથી ત્રણ વર્ષ છુટકારો મેળવવા. બસ હવે કાલથી અમારી એમબીએની સફર શરૂ થવા જઈ રહી છે. અને ખુશી એની નવી સફરમાં સફળ થાય એટલા માટે ભગવાન પાસે પ્રાર્થના કરવા આવી છે. અને હું તેની સાથે દર્શન કરવા અને પ્રસાદ ખાવા.

હું ક્યારેય ભગવાન પાસે પ્રાર્થના કરતી જ નથી, એટલે કે ક્યારેય કંઈ માંગતી જ નથી, મને જે જોઈએ છીએ એ મને મળી જાય છે તો ખોટે ખોટું વધુ માંગીને ભગવાનને હેરાન શા માટે કરવા બરોબર ને? પહોંચી ગયા અમે મંદિરે અને આ જુઓ ખુશી એક એક પગથિયે માથું ટેકવશે. બે હાથ જોડી આંખો બંધ કરી અને પુરી દસ મિનિટ સુધી પ્રાર્થના કરશે અને પછી મંદિરની દરેક નાની મોટી મૂર્તિ પાસે જઈને હાથ જોડશે, ભગવાનના ફોટાને પણ પગે લાગશે અને પછી પૂજારીજી પાસેથી પ્રસાદ લઈને બહાર આવશે.

આટલા સમયમાં મેં દર્શન કરી જૂતા પહેરીને સામે ઉભેલા ભાઈ પાસે એક પ્લેટ પાણીપુરી પણ ખાઈ ચુકી અને બીજી પ્લેટની સાથે ખુશીએ મને જોઈન કરી. “ભાઈ બે તીખી પ્લેટ.” હું બોલી.

“ના તીખી નહીં, મિક્સ.ભાઈ એક આની તીખીને મારી મિક્સ.” ખુશી મારી સામે મોઢું બગાડતા બોલી, “કેટલું તીખું ખાઈ છે તું.” ત્યાં ભાઈએ બે પ્લેટ આપી અને અમે પાણીપુરી ખાવામાં બીઝી થઈ ગયા. ત્યારબાદ અમે નીકળી પડ્યા શોપિંગ માટે, બેગ, પર્સ, શુઝ, ઇમિટેશન, મેકઅપ અને કપડાં. સાથે અનહદ વાતો, મસ્તી અને સ્ટ્રીટ ફૂડ.

વાત વાતમાં ક્યારે સાંજ પડી ગઈ ખબર જ ન પડી. આ સાંજ!!! અહાહા શું નજારો છે.પશ્ચિમ દિશામાં ઢળતા સૂરજનો એ આછો કેસરી તડકો કાળા ઘટ્ટ વાદળોને ચીરતો ધરતી પર પ્રસરવાની કોશિશ કરતો હતો અને જિદ્દી વાદળો એને રોકતા હતા.

“ચાલ હવે ઘરે જઈએ ” ખુશી બોલી.

“શું ઘરે? આમ વાતાવરણ તો જો કેટલું મસ્ત છે, ચાલ રિવરફ્રન્ટે જઈએ. ચાલ ને.” હું બોલી પડી

“રિવરફ્રન્ટ? એ નહીં યાર, ત્યાં આવા વાતાવરણમાં ચારેતરફ પ્રેમી પંખીડાઓ બેઠા હોય છે, કાંકરિયા જઈએ.”

“યાર રવિવાર છે કાંકરિયામાં નાના બાળકોને ફેમિલી જ હશે.” હું ચીડતા બોલી.ખુશી પ્રેમીપંખીડાઓથી બની શકે તેટલી અળગી રહેતી.

“જવું હોય તો કાંકરિયા નહીં તો ચાલ ઘરે.” ખુશી હુકમ ચલાવતા બોલી.

“ઓકે, ચાલો. આમાં પણ દાદાગીરી, ચાલો કાંકરિયા.” હું આગળ ચાલતા બોલી. થોડો સમય અમે કાંકરિયા ફર્યા, ત્યાં જ સૂરજની રોશની લુપ્ત થઈ અને મ્યુનિસિપાલીટીના સફેદ-પીળા બલ્બોએ તેની રોશની ફેલાવી. સાથે જ ખુશી બોલી, “ચાલ હવે સાચે જ લેટ થઈ ગયું.” પૂરેપૂરૂ અંધારું પણ નહીં અને સંપૂર્ણ અંજવાળું પણ નહિ તેમ સમય બરોબર વચ્ચે હતો. અમે એક્ટિવા પાસે પહોંચ્યા. ત્યાં જ મોસમનો પહેલો વરસાદ ગાજ્યો અને હું ઉભી રહી ગઇ.

“જલ્દી બેસ, હમણાં વરસાદ આવશે એ પહેલા પહોંચી જઈએ.” ખુશી બોલી.

“આવશે નહીં આવ્યો, મારા હાથમાં પડેલ પહેલું ટીપું બતાવતા હું બોલી. એ સાથે જ મોસમનો પહેલો મેહુલો ઝરમર વરસવા લાગ્યો. ખુશી એક્ટિવામાંથી ઉતરી બધા શોપિંગ બેગ્સ લઈ અને વરસાદથી બચવા સાઈડમાં એક છાપરા નીચે જઈ અને ઉભી રહી ગઈ.

પાગલ છે એ, મોસમના પેહલા વરસાદથી બચવાનું થોડું હોય. એમાં તો ભીંજાવવાનું હોય અને હું મારા બંને હાથ ખોલી એ વરસાદને માણવા લાગી. ત્યાં મારી નજર મારી થોડી દૂર વરસાદને માણતા દસ બાર વર્ષના છોકરા છોકરીઓ પર પડી. કાંકરિયામાં માતા-પિતા જોડે ફરવા આવેલ એ બાળકો એમના માતાપિતાનો હાથ છોડાવીને વરસાદમાં ભીંજાતા હતા અને ત્યાં વરસાદના પાણીથી ભરાયેલ નાના ખાબોચિયાને ખૂંદતા હતા. મારાથી રહેવાયું નહીં અને હું તેમની પાસે દોડી ગઈ અને એ બાળકો સાથે એ ખાબોચિયાને ખૂંદવા લાગી.

ત્યાં ખુશીએ મને અવાજ આપી બોલાવી. હું તેની તરફ ફરી ત્યાં જ મારી નજર વરસાદમાં રીક્ષા પાસે ઉભેલા એક છોકરા પર પડી. એ મને વરસાદમાં ભીંજાતા નિહાળી રહ્યો હતો. એની તરફ જોતા તેણે તુરંત એની નજર મારા પરથી હટાવી હોય એવું મને લાગ્યું. હું થોડી ક્ષણો તેની તરફ જોતી રહી, મને એનો ચહેરો સાફ નહતો દેખાતો. એટલા સમયમાં એને ફરી મારી સામે જોયું અને ત્યાં જ અચાનક અંધારું છવાઈ ગયું. ચારેતરફ અંધારું. વરસાદને કારણે આખા શહેરની લાઈટ ગઈ હતી. ત્યાં જ મોસમના પહેલા વરસાદની પહેલી વીજળી ચમકી, હું એ વ્યક્તિ તરફ જોતી જ રહી. કોઈ આવી બાલિશ હરકત કરે એ મને જરાય પસંદ નથી. પણ જયારે વીજળીનો ચમકારો થયો ત્યારે મારી નજર તેના સ્મિત પર ઠરી, એક ક્ષણ માટે જ. અદભુત સ્મિત હતું એ.

તેને વધુ પારદર્શક રીતે જોવા મેં આંખો ઝીણી કરી પણ એટલામાં તે રીક્ષામાં બેસીને નીકળી ગયો. અને સાથે જ વરસાદ પણ ધીમો પડી ગયો.

“હવે તમે પલળી લીધું હોય તો ઘરે જઈએ. આકૃતિ તું મોટી થઈ ગઈ છે પણ બાળપણ તારી અંદરથી નીકળ્યું નથી હજુ.” ખુશી મારી પાસે આવી મને શોપિંગ બેગ્સ હાથમાં પકડાવતી બોલી. ખુશી બોલતી હતી પણ મારી નજર પેલી રીક્ષા પરથી હટતી જ નહતી.

વિહાન

જિંદગી દરેક વ્યક્તિને તરછોડે છે. જ્યારે વ્યક્તિ સંઘર્ષ કરતો હોય છે ત્યારે એ પોતાને એકલો મહેસુસ કરે છે. લાચાર અને નિઃસહાય.

બીકોમ પુરું કરી અમે અમદાવાદ શિફ્ટ થયા હતા.

પાર્ટ ટાઇમની જૉબનું ઇન્ટરવ્યૂ આપી હું કાંકરિયા આવ્યો. બે દિવસ પહેલા જ અમે ઘર બદલ્યું હતું. બી.કૉમ. માં મને સારા એવા માર્ક મળ્યા હતા અને તેથી સ્કોલરશિપ પર મને આઇઆઈએમમાં એડમિશન મળી ગયું. અપડાઉનના ચક્કરમાં ન પડવા મમ્મીએ કોલેજ નજીકના એરિયામાં ઘર ભાડે રાખવાની સલાહ આપી અને મેં એક ઘર શોધી કાઢ્યું. પાપા નોહતા એટલે મારે ઘરની જવાબદારી પણ અદા કરવાની હતી.

માણસ પર જ્યારે જવાબદારીનો બૉજો આવે છે ત્યારે તેની પાસે બીજા કોઈ વિકલ્પ રહેતા નથી. મારી પાસે પણ ના રહ્યા. મારે પણ દોસ્તો સાથે હેન્ગાઉટ કરવું હતું. મારા પણ થોડા ઊંચા પણ સંભવ થઈ શકે તેવા સપના હતા. મેં વિચારેલું જ્યારે હું કોલેજમાં આવીશ ત્યારે મારી પાસે સ્પોર્ટ બાઇક હશે. ઠાઠમાં બાઇક લઈ હું રોફ ઝાડતો હઈશ. બે-ચાર ગર્લ્સ અને બે-ચાર બોયઝ મળી આઠ-દસ લોકોનું ગ્રુપ હશે અને અમે લોકો કૉલેજના લેક્ચર કરતા કેન્ટીનમાં વધુ સમય પસાર કરીશું. મારી પાસે પણ કોઈ એવું હશે જેની સાથે હું દિલ ખોલીને વાતો કરીશ. હું તેને પોતાની આપવીતી સંભળાવીશ અને તે મને હૂંફ આપશે. એક ક્ષણ માટે જ પણ આવું વિચારી હું હસતો. એકલો મુસ્કુરાતો.

હકીકત કંઇક જુદી જ હોય છે. લોકો જેવી ધારણા બાંધે છે, પરિસ્થિતિ તેનાથી તદ્દન વિરુદ્ધ હોય છે અથવા વણસેલી હોય છે. કોલેજના ત્રણ વર્ષમાં મારો એક જ દોસ્ત હતો. ખાસ ભાઈ કહી શકાય તેવો. બીજી બધી લાલસા મૃગજળની જેમ ઓસરી ગઈ. હું એ પાણી માટે વલખા મારતો રહ્યો અને એક રૂપસુંદરીની માફક એ મને લલચાવતું રહ્યું. એવું તો નોહતું જ કે મેં કોલેજ લાઈફ ઍન્જોય નથી કરી. પણ ધારણા વિરુદ્ધ જ્યારે ઘટનાઓ ઘટવા લાગે છે ત્યારે એ ઉત્સાહ પણ ઓસરી જાય છે જેના તમે સ્વપ્ન સેવેલા હતા.

અમદાવાદ મારા માટે થોડું અજાણ્યું હતું, એક અજીબ ડર હતો લોકોનો. હું જ્યારે રસ્તા પર ચાલતો ત્યારે કોઈ ઓચિંતા મને થાપો મારી આગળ નીકળી ગયું હોય તેવો મને ભાસ થતો. મારી બધી ઘેલછા મેં એક પેટીમાં કેદ કરી દીધી હતી અને યોગ્ય સમય આવે ત્યારે તાળું ખોલિશ તેમ વિચારી ચાવી એક જગ્યાએ છુપાવી દીધી હતી.

કાંકરિયા પહોંચ્યો ત્યારે અંધારું થવા આવ્યું હતું. થોડીવારમાં જ વરસાદ આવશે તેવી ધારણા બાંધી અને ઉતાવળે પગે હું કાંકરિયા બહાર આવી ગયો. હજુ બહાર નીકળ્યો ત્યાં મારી ધારણા સાચી ઠરી. મોટા અને એકધારા છાંટ સાથે વરસાદ ત્રાટુકયો. મને વરસાદમાં પલળવું પસંદ છે. પણ કાલે મારે કૉલેજ જોઈન કરવાની છે અને જો બીમાર પડીશ તો તકલીફ થશે તેમ વિચારી મેં એક રીક્ષા પકડી.

રિક્ષામાં બેસું તે પહેલાં મારી નજર સમક્ષ એક એવી અવદાત ઘટના બની જેણે મારું પ્રારબ્ધ બદલી નાખ્યું. રેડ ટોપ અને બ્લેક એંકલ જીન્સ પહેરેલી એક વિશેક વર્ષની એક છોકરી નાના ભૂલકા જેવા બાળકો સાથે ખાબોચિયામાં ગમ્મત કરતી હતી. મારી ચક્ષુ તેના મુખ પર અટકી રહી. તેનો ચહેરો મારા માટે અદભુત આકર્ષણનું કેન્દ્ર બની ગયો. એ ધૂંધળો ચહેરો નિહાળવા મેં આખો ઝીણી કરી પણ વરસાદી માહોલમાં હું સ્પષ્ટ રીતે તેને જોઈ ના શક્યો.

એકાએક તે મારા તરફ ફરી અને મને જ નિહાળતી હોય તેવું મને લાગ્યું. મારા મગજમાં સણસનાટ કરતી એક લહેર પસાર થઈ. હું શૂન્યવિચાર થઈ ગયો. આગળ કંઈ સમજાય એ પહેલાં મારા પગ ઉપડ્યા અને હું રિક્ષામાં બેસી ગયો. કેવો ડરપોક છું, પાગલ પણ. આમ કોઈનો ચહેરો જોયા વિના તેની હરકત જોઈને આકર્ષવાય?

ભીંજાયેલા કપડે હું ઘરે પહોંચ્યો પણ મને ક્યાંય ચૅન ના પડ્યું. એવું તો મેં શું જોઈ લીધું કે બાવલો બની ગયો હતો. જિંદગી પણ અજીબ છે, ક્યારેક ઊંડા ગરકાવમાં ધકેલે છે તો ક્યારેક છીછરા વિચારો હચમચાવી છોડે છે. એ જ થયુને!!!
અતરંગી વિચારો કરતો હું પ્રેમમાં પડવાની કગાર પર હતો અને એ પણ પહેલી નજરનો પ્રેમ. થતો હશે? ઘરે આવી ફ્રેશ થઈ જમવા બેઠો તો પણ એ દ્રશ્ય મારી નજર સામે તરતું હતું.

મારા ઘરે ફ્રિજ નથી, કોઈ ખાસ સવલત પણ નથી. હું ઘરમાં પ્રવેશું ત્યાં જમણી બાજુ કમર સુધી પહોંચે તેટલી દીવાલ છે અને એ દીવાલ પર એક પાણીનું માટલું. દીવાલની પેલી સાઈડ બાથરૂમ કહી શકાય તેટલી જગ્યા. જ્યાં નાહવાની અને મમ્મીએ કપડાં ધોવાની જગ્યા હતી. દીવાલની આ બાજુ રસોડું કહો, હૉલ કહો કે બેડરૂમ કહો. મમ્મી ત્યાં ખાવાનું બનાવતી. દીવાલ ધુમાડાથી ખરાબ ના થાય તે માટે છાપા ચોંટાડી રાખેલા, જેમાં ભૂલથી આલિયા ભટ્ટની એક તસ્વીર દેખાઈ આવતી જે સમયાંતરે કાળી પડતી ગઈ હતી.

“વિહાન તારું ધ્યાન ક્યાં છે?” મમ્મીએ મારું ધ્યાન ભંગ કરતા કહ્યું, “આટલી ઉતાવળે કેમ ખાય છે?”
હું છોભિલો પડ્યો. પહેલીવાર આવું થયું. હું નિરાંતે મમ્મી સાથે પુરા દિવસ શું બન્યું તેની વાતો કરતો કરતો જ જમતો અને આજે હું ચૂપ હતો. મમ્મીએ મને પકડી લીધો હતો.

“મમ્મી મેં આજે એક છોકરીને વરસાદમાં પલળતિ જોઈ, ખબર નહિ તેના જ વિચારો આવે છે” જમવાનું અટકાવી હું બોલ્યો. હું મમ્મીથી કોઈ વાત છુપાવી શકતો નથી.
“થાય એવું. તારી ઉંમર છે, ધીમે ધીમે સમજી જઈશ” મમ્મીએ મૂછ નીચે હસી દબાવતા કહ્યું, “પહેલા જમી લે પછી સુતા સુતા તેના વિચાર કરજે”

પાપાના સ્વર્ગવાસ પછી મમ્મીનો હું એકમાત્ર સહારો હતો. તેઓના ચહેરા પર હંમેશા એક સ્મિત તરવરતું. એ સ્મિતની પાછળ એક વિધવા હતી. ગરીબીથી,લાચારીથી જીવન ગુજારતી એક ઓરત હતી. મને આવા વિચાર આવે એટલે હું સમસમી ઉઠું છું. પણ કઈ કરી શકતો નથી. મમ્મીએ વહાલથી મારા માથાં પર હાથ ફેરવ્યો અને જાણે બધા વિચારો બંધમાં બંધાયેલા પાણીની જેમ બંધાય ગયા.

જમીને હું આડો પડ્યો. સાચે એ જ વિચારોમાં મને મોડી રાત્રે ઊંઘ આવી. એ અજાણ્યી છોકરીના વિચારમાં. અરે કાલે કોલેજ, જોબ જવાનું છે એ પણ ભુલાય ગયું.

સવારે જાગ્યો ત્યારે જેનો ડર હતો એ જ થયું. મારું પૂરું શરીર ધગધગતુ હતું. મારી સાથે પહેલા પણ આવું થયેલુ, મને ખબર હતી હવે એક અઠવાડિયા સુધી હેરાનગતિ રહેવાની. તેથી એક અઠવાડિયા સુધી કોલેજ જવાનો વિચાર મેં માંડી જ વાળેલો. આઠ દિવસ હું કૉલેજ ના ગયો. ના છૂટકે જૉબ પર ટ્રેનિંગ મેળવવા જવું પડતું. હું એક વ્યાપારિક પેઢીમાં નામું લખવા જતો. દિવસ દરમિયાન બનેલા હવાલાની એન્ટ્રી સાંજે કરતો. એ પેઢીના માલિકનો દીકરો અનિલ મારી ઉંમરનો જ હતો. અમે બંને સાથે એક સોફ્ટવેર શીખતાં હતા. એ સ્વભાવનો મિલનસાર અને ખુશમિજાજ હતો. બે દિવસ પછી તેને ખ્યાલ આવ્યો કે હું બીમાર છું એટલે તેણે પાંચ દિવસ આરામ કરવા કહ્યું. ખાનગી ક્ષેત્રમાં લોહી ચૂસી લેતા લોકો પણ મેં જોયા છે અને અહીંયા વ્યક્તિના અંગત જીવનને પણ ધ્યાનમાં રાખવામાં આવ્યું હતું.

મેં કોમર્શિયલ લાઈન પસંદ કરી હતી પણ પહેલેથી જ મને ચિત્રકલાનો શોખ છે. નજર સમક્ષ જોયેલા દ્રશ્યને હું ચિત્રનો આકાર આપી શકું છું. જે દ્રશ્ય છેલ્લા સાત દિવસથી મારી નજર સામે તરી રહ્યું હતું મેં તેને ચિત્રનો આકાર આપી દીધો: રિક્ષાને ટેકો આપીને ઉભેલો એક છોકરો સામે એક છોકરીને જોઈ રહ્યો હતો. એ છોકરી વરસાદમાં પલળતા બાળકો સાથે કૂદતી હતી. પૂરો દિવસ હું એ ચિત્રને જોયા કરતો. એ કોણ હતી ખબર નહિ પણ મારા માનસપટલ પર તેની કાલ્પનિક આકૃતિ છપાઈ ગઈ હતી.

કૉલેજનો મારો પહેલો દિવસ. અમદાવાદ આઇઆઈએમમાંથી ત્રણ સ્ટુડન્ટસને એક કરોડ સુધીના પૅકેજની ઑફર મળેલી. ડચ અને બર્કલેજની બેંકોએ આ ઑફર કરેલી. મને પણ આવી ઑફર મળશે જો હું સારું પરફોર્મન્સ આપીશ. કોઈ જંગ ખેલવા જતા હોય અને સામેના પક્ષની બધી માહિતી મેળવાય તેમ આઇઆઈએમની બધી જ માહિતી મેં મેળવી લીધી.

ફોર્મલ બ્લૅક પેન્ટ પર વાઈટ પ્લેઇન શર્ટ. મારી મમ્મી એક અઠવાડિયા પહેલા જ ખરીદીને લાવી હતી.‘મારો દીકરો લાખોમાં એક છે’તેમ કહી તેણે મને આ જોડી આપેલી. મને ખબર હતી કે તેણે પપ્પાએ આપેલ ચુડલામાંથી એક ચુડો વેચેની આ ખરીદી કરી હતી. અલબત્ત, મારા માટે આ જોડી કોઈ ટ્રેડિશનલ જોડીથી કમ નોહતી. હું દેખાવમાં એટલો ખાસ નથી, પણ આ કોમ્બિનેશન મને પસંદ છે. ભવિષ્યમાં કદાચ મને આ કોમ્બિનેશન સૂટ કરશે. મમ્મીએ મારું મોં મીઠું કર્યું અને કાન પાછળ કાળો ટીકો કરવાની વિધિ પુરી કરી. તેના આશીર્વાદ લઈ ઘરની બહાર નીકળ્યો.

શેરીના નાકે જ ભોળાનાથનું મંદિર છે તેના પણ દર્શન કર્યા. મારી અદામાં એ છોકરીના વિચાર કરતા કરતા હું કૉલેજ તરફ આગળ વધ્યો. આમ તો હું નકારાત્મક કહીશ શકાય તેવો વ્યક્તિ છું પણ અત્યારે હું સકારાત્મક ઊર્જા સાથે કૉલેજ તરફ આગળ વધતો હતો.

કૉલેજમાં પ્રવેશ કરીશ એટલે નવા દોસ્તો મળશે, નવી લાઈફ મળશે. ગેટ બહાર ઉભો રહી મેં પુરી કોલેજનું નિરીક્ષણ કર્યું. એક ઊંડો શ્વાસ લીધો અને ચરણો આગળ ધપાવ્યા.

ગેટમાં એન્ટર થતા હું ફરી અટકી ગયો. ડાબી બાજુ પાર્કિંગ હતું અને જમણી બાજુ લૉન પાથરેલી હતી. પરસાળમાંથી પસાર થઈ આગળ એક સર્કલ આવતું હતું જ્યાં બધા ડિપાર્ટમેન્ટમાં જવાના બોર્ડ હતા. કૉલેજનું વાતાવરણની પમરાટ પણ કંઈક જુદી જ હતી. એ મહેકને મેં એક શ્વાસે મારામાં સમાવી લીધી. ફલક આજે સ્વચ્છ હતું. પુષ્કરના કુણા કિરણો લૉન પર પથરાઈને માદક ઉષ્મા પ્રસરાવતા હતાં. થોડા દિવસ પહેલા વરસેલા મેહુલાની સુવાસ હજી મહેસુસ કરી શકાય તેમ હતી. તેની સાબિત સ્વરૂપ પરસાળમાં રહેલા વૃક્ષો સત્તરે કળાએ ખીલી ઉઠ્યા હતા.

બીજા બધા કોલેજીયન કરતા મારો ગણવેશ જુડો પડતો હતો. સૌ ગ્રુપમાં હતા જ્યારે હું એકલો ઉભો ઉભો નિરીક્ષણ કરતો હતો.એક બાજુ લોનમાં ત્રણ ચાર ગ્રુપ બેઠા હતા જેમાં ઍવરેજ બોયઝ અને ગર્લ્સની સંખ્યા સરખી હતી. બધા પોતાની ધૂનમાં અલમસ્ત હતા. હસી-મજાક કરતા ગ્રુપ ખુશનુમા વાતાવરણની બીજી સાબિતી કહી શકાય.
કેટલાક બોયઝ પોતાની સ્પોર્ટ્સ બાઇક પર સર્કલના ચક્કર લગાવતા હતાં. મને મારું સપનું યાદ આવી ગયું ત્યારે. આશ્ચર્યની વચ્ચે કેટલાક બોયઝે શોર્ટ્સ પર બનીયાન પહેરેલા હતાં.

બધી જ વાતનું નિરક્ષણ કરી મેં બેગમાંથી એક ફાઇલ કાઢી અને ડિપાર્ટમેન્ટના બોર્ડ તરફ અગ્રેસર થયો. હું થોડો આગળ વધ્યો ત્યાં એક છોકરી મારી સાથે અથડાણી અને મારા હાથમાં રહેલી ફાઇલ નીચે પડી ગઈ, સાથે બધા ડોક્યુમેન્ટ પણ વિખાય ગયા.

“ઉપ્સ, સૉરી” તેણે કહ્યું અને ડોક્યુમેન્ટ લેવા નીચે બેઠી.
“ઇટ્સ ઑકે હું કરી લઈશ” હું હેતબાઈ ગયો હતો. મારે શું કહેવું એ મને સમજાતું નહતું. કઢંગી હાલતમાં હું ડોક્યુમેન્ટ ભેગા કરવા નીચે નમ્યો. મારા હાથ અને પગ ધ્રુજતા હતા. તેણે મારી સામે જોયું અને હસીને ચાલી ગઈ. મેં બધા ડોક્યુમેન્ટસ્ ફાઈલમાં રાખ્યા અને ફાઇલ હાથમાં લઈ ઊભો થયો.

આટલું ઓછું હતું તો ઉભો થયો ત્યાં સુધીમાં બીજી છોકરી મારી સાથે અથડાઇ. તેના કાનમાં ઈયરફોન હતા અને હાથમાં કોલ્ડડ્રિન્ક હતું જે મારા શર્ટ પર ઢોળાયું અને મારા શર્ટ પર કાળો ધબ્બો પડી ગયો.હું કઈ સમજુ એ પહેલાં પહેલીવાર અથડાયેલી છોકરી મારી તરફ આવી અને મોટેથી હસવા લાગી.
“આજે મારા તરફ તને પાર્ટી આકૃતિ” કહી તેણે મારી સામે ઉભેલી છોકરીને તાળી મારી.

“ઉપ્સ સૉરી મેન, સવાર સવારમાં તમારા જોડે પ્રેન્ક થઈ ગયું” એ છોકરીએ મારી સામે ઉદાસ થવાનું નાટક કર્યું, આંખ મારી અને ફરી હસવા લાગી, “ચાલ આકૃતિ” કહીએ એ બંને ચાલવા લાગી. બંને પાર્કિંગમાં ગઈ જ્યાં તેની બીજી ચાર-પાંચ સહેલીઓ હતી. બધાએ વારાફરતી એકબીજાને તાળીઓ આપી અને મારી સામે જોઈ હસવા લાગી.
મને ગુસ્સો આવતો હતો, એ પહેલાં મારી આંખમાં આંસુ આવી ગયા. મારી મમ્મીએ આપેલો શર્ટ ખરાબ થઈ ગયો હતો. ગુસ્સામાં લાલઘૂમ થઈ હું બળવો કરવા ત્યાં ગ્રુપ પાસે પહોંચ્યો.

“આ શું હતું? મારો શર્ટ ખરાબ થઈ ગયો તમારા પ્રેન્કમાં” હું ગુસ્સામાં બરાડ્યો, “સેન્સ જેવું છે તમારામાં?”
“ઓ આકૃતિ, એન્ગ્રી યંગમેનને ગુસ્સો આવી ગયો!!! હવે શું કરશું?” પેલી છોકરીએ અટહાસ્ય કરતા કહ્યું, “હું તો ડરી જ ગઈ હો, હાહાહા” બંને હાથ ગાલ પર રાખી તે હસતી હતી.
“શા માટે હેરાન કરો છો બિચારાને?” ગ્રુપમાં ઉભેલી એક છોકરીએ કહ્યું.

“ખુશી તું ચૂપ રે, બોવ બિચારા જોયા. મારી સાથે અથડાયો ત્યારે લાઈન મારવા ઇટ્સ ઑકે કહ્યું અને અત્યારે જો કેવો ગુસ્સામાં છે બિચારો…!” પેલી છોકરી ફરી બોલી.
“તેમાં તેની શું ભૂલ છે, તે જાણીજોઈને ટક્કર આપી હતી” ખુશી મારો પક્ષ લેવાની કોશિશ કરતી હતી.
“તું ભોળી જ રહીશ ખુશી, આ લોકોને તું નહિ સમજ. મધ જોયું નથી કે માખીઓની જેમ બમણવા આવી જાય” મારી સામે મોં બગાડતાં એ બકતી જતી હતી. તેણે એક્ટિવાની ડિક્કીમાંથી પર્સ કાઢ્યું અને તેમાંથી પાંચસોની નૉટ મારી સામે ધરી.

“આ શું છે?” મેં ગુસ્સામાં કહ્યું. ત્યારે મારે શું બોલવું તેની જરા સુધ્ધાં મને ગતિ નોહતી, “આ મારા મમ્મી…”
“લે આ પૈસા અને નવો શર્ટ લઈ લેજે, ચલ હવે ફૂટ અહીંથી” આંગળીનો ઈશારો કરતા તેણે કહ્યું. મારું ધ્યાન એ છોકરી પર હતું જેણે મારો શર્ટ ખરાબ કર્યો હતો. પેલી છોકરીના શબ્દોથી મારું ધ્યાન ભંગ થયું.
“ઈશા તું આ શું કરે છે?” ખુશીએ તેનો હાથ ઝાલ્યો, “આવી રીતે કોઈની ઇન્સલ્ટ કરાય?”

મેં પાંચસોની નૉટ લીધી. ઇશાની બાજુમાં જે સહેલી ઉભી હતી તેના હાથમાં પણ એ જ કોલ્ડડ્રિન્ક હતી. મેં એ લઈ ઇશાના માથાં પર ઢોળી દીધી. વાળ સાથે તેના કપડાં પણ ખરાબ થઈ ગયા. મેં પાકિટમાંથી સો રૂપિયાની નૉટ કાઢી. બંને નોટ તેની સામે ધરી.
“હવે સાચે જ મધ પાછળ માખી બમણશે, જલ્દી સાફ કરી લેજે”તેનો હાથ પકડી મેં બંને નોટ તેની હથેળીમાં રાખી, “તારા ડ્રેસ માટે અને વાળ માટે”

“યું….”એ ગુસ્સામાં કંઈક બોલવા જતી હતી એ પહેલાં મેં તેને અટકાવી કહ્યું, “લિસન યું,તું જે કંઈ હોય એ. પ્રેન્ક કર્યું ઇટ્સ ઑકે, તને ખબર છે આ શર્ટ….ફરગેટ…શર્ટ તો ખરાબ કર્યો ઉપરથી એટલું સંભળાવે છે. શા માટે આટલું ડહાપણ બતાવે છે? તારી ભૂલ છે. તારા આ અક્કલના પ્રદર્શનથી કોઈ ખુશ નથી.”

હું ગુસ્સામાં શું બોલ્યો તેની મને ખબર ન પડી પણ મેં ‘સૉરી’ કહ્યું, પેલી આકૃતિ સામે ગંભીર સ્મિત કર્યું અને ત્યાંથી નીકળી ગયો. શું વિચાર્યું હતું અને શું થયું? તેઓ માટે માત્ર પ્રેન્ક હતું પણ મારા માટે એ શર્ટનું મહત્વ અનેકગણું હતું. મમ્મીને યાદ કરતા હું ફરી રડમસ થઈ ગયો.

મમ્મીને શું જવાબ આપીશ? મને તો ટાઢા પાણીએ ખસ ચડી ગઈ. ભૂલ બીજાએ કરી અને ભોગવવું મારે પડે છે. નિઃશબ્દ બનીને હું બાજુમાં રહેલી બેન્ચ પર લમણે હાથ રાખી બેસી ગયો. મારી આજુબાજુ નિરાશાની ઘેરી છાયા વળી ગઈ. થોડે દુર એ લોકો મને તાંકીને જોઈ રહ્યા હતા.

થોડીવાર પછી બૅલનો અવાજ સંભળાયો. સૌ અંદર જવા લાગ્યા. મારો શર્ટ અને મૂડ બંને ખરાબ હતા એટલે હું ત્યાં જ બેસી રહ્યો. આગળ શું કરવું તેના વિચારોમાં. મમ્મીનો ચહેરો ફરી ફરીને મારી સામે આવતો હતો. તેને સાચું કહીશ તો કંઈ જ નહીં કહે એ વાતથી હું વાકેફ હતો પણ તેણે જેટલા ઉત્સાહથી મને આ શર્ટ આપ્યો હતો એ ઉત્સાહ ઓસરી જશે એ વાત હું જાણતો હતો.

હું રડી પડ્યો. અનાયાસે જ મારાથી રડી પડાયું. બાજુમાં નીકળતા લોકો મને અચરજથી જોતાં હતા એ વાતનું પણ મને ભાન ના રહ્યું. પાંચ મિનિટ થઈ ગઈ અને બધા રૂમમાં ચાલ્યા ગયા હતા પણ હું સ્થિર હતો. રડતો હતો.અચાનક કોઈકના આવવાની આહટ મારા કાને અથડાઈ.

હું ઊંચું જોઈ ના શક્યો પણ કોઈ મારી બેન્ચ પર બેઠું તેવું મને લાગ્યું. મેં ત્રાસી નજર કરીને જોયું તો એ જ છોકરી હતી જેણે મારા પર કોલ્ડડ્રિન્ક ઢોળી હતી. એ ગંભીર હતી. તેણે મારી આંખો પરથી હાથ હટાવ્યા અને મારી આંખોમાં આંખ પરોવી. થોડીવાર પછી તેણે બેગમાંથી રૂમાલ અને જલ (સ્વદેશી પાણીની બોટલ)ની બોટલ કાઢી, મારા હાથમાં રૂમાલ આપ્યો અને આંસુ લુછવા ઈશારો કર્યો.

તેની બાજુમાં ખુશી પણ ઉભી હતી. એ મારી સામે સ્મિત કરતી હતી. મેં રૂમાલ લઈ આંસુ લૂછી લીધા અને તેના હાથમાંથી બોટલ લઈ પાણીનો એક ઘુંટ ભર્યો. થોડો સ્વસ્થ થઈ ગંભીર ચહેરે હું બંનેને તાંકવા લાગ્યો.
“અમે અહીં ‘રજનું ગજ’ કરવા નથી આવ્યા, અમે તો..” ખુશી કંઈક બોલવા જતી હતી પણ આકૃતિએ તેણે અટકાવી અને ધીમેથી આંખ મીંચી.
“આઈ એમ સૉરી, મને માફ કરી દે પ્લીઝ” આકૃતિએ મારા હાથ પર હાથ રાખી ધીમેથી કહ્યું.

(ક્રમશઃ)
આગળ આકૃતિનું રિએક્શન શું હશે? આકૃતિએ શા માટે વિહાન પર કોલ્ડડ્રિન્ક ઢોળી હશે? ઈશા વિહાન સાથે બદલો લેશે? વિહાન જ્યારે રડવાનું કારણ કહેશે ત્યારે આકૃતિ શું કરશે?
આગળનો ભાગ આકૃતિની જબાન. વિહાન સાથે આવું થવા પાછળનું કારણ જાણવા વાંચતા રહો…

લેખકો: મેઘા ગોકાણી અને મેહુલ મેર

Author: GujjuRocks Team
તમે આ લેખ GujjuRocks ના માધ્યમથી વાંચી રહ્યા છો, અમારો આ લેખ વાચવા બદલ આપનો આભાર. જો તમને આ લેખ ગમ્યો હોય તો શેર કરી વધુમાં વધુ લોકો સુધી પહોંચાડો અને તમારા પ્રતિભાવો કોમેન્ટમાં જણાવો.

આવી જ રીતે રોજિંદા જીવનમાં ઉપયોગી હોય એવી લાગણીસભર વાર્તાઓ, સ્વાસ્થ્યવર્ધક માહિતી, બોલીવુડની ખબરો, ધાર્મિક વાતો, રેસિપી તથા અન્ય રસપ્રદ માહિતીઓ મેળવવા માટે ગુજરાતીઓનું લોકપ્રિય ફેસબુક પેજ “GujjuRocks” લાઈક કરી જોડાઓ તથા હવે અમારા દરેક જોક્સ-સુવિચાર સીધા તમારા મોબાઈલમાં મેળવવા માટે અમારી મોબાઈલ એપ અહીં ક્લિક કરીને ડાઉનલોડ કરો >> GujjuRocks

લેખ ગમ્યો હોય તો મિત્રો સાથે શેયર કરજો. 21 લાખ ગુજરાતીઓને ગમ્યું ગુજ્જુરોક્સનું ફેસબુક પેઈજ,તમે પણ લાઈક કરી જોડાઓ. ➡
Disclaimer: The views and opinions expressed in article/website are those of the authors and do not necessarily reflect the official policy or position of GujjuRocks. Any content provided by our bloggers or authors are of their opinion, and are not intended to malign any religion, ethic group, club, organization, company, individual or anyone or anything.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here